Uzasadnienie
Skarżąca – A. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej o charakterze niepieniężnym z tytułu poddania dziecka skarżącej obowiązkowemu szczepieniu.
Do skargi załączyła pismo o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu podniosła, że kwota nałożonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku jest dla niej zbyt wysoka zwłaszcza, że razem z mężem otrzymała dwa postanowienia o nałożeniu grzywny, każde w kwocie 420 zł wraz z opłatą za wydanie postanowienia w wysokości 42 zł. Łącznie daje to kwotę 924 zł, co stanowi bardzo wysokie obciążenie dla budżetu jej rodziny i obecnie nie jest w stanie zapłacić tej kwoty. Podała, że obciążenie powyższą kwotą stanowi 40% miesięcznych dochodów rodziny, gdyż tylko mąż skarżącej utrzymuje rodzinę, a skarżąca nie ma stałego zatrudnienia. Wskazała, że w razie podjęcia próby egzekucji tej kwoty będzie zmuszona wykonać szczepienia ochronne wskazane w tytule wykonawczym. Dodała, że zabieg ten niesie ze sobą nieodwracalne skutki, których w żaden sposób nie można cofnąć ani zrekompensować.
Nie jest możliwe podjęcie takich zabiegów medycznych, które całkowicie i bezpiecznie usuną wszystkie składniki podanej szczepionki oraz usuną efekty ich działania, pozostawiając organizm w stanie sprzed wykonania zabiegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy mieć przede wszystkim, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest postanowienie o oddaleniu zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Postanowienie to nie obliguje skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązaną żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw, czy obowiązków. Postanowienie tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia.
Wskazane powyżej stanowisko tutejszego Sądu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II OZ 870/14 i z dnia 30 czerwca 2015., II GZ 306/15, (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Zaskarżone postanowienie ze swej istoty nie podlega wykonaniu, a jego istnienie w obrocie prawnym nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przez co nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.