Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2009 r. Nr [...].
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych, decyzja organu II instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, została doręczona stronie skarżącej w dniu 8 września 2017 r.
W dniu 13 października 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca E. S. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem w/w organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi. W przeciwnym razie sprawie nie można nadać prawidłowego biegu. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów skutecznego wniesienia skargi przewidziano m.in. termin do jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Termin do wniesienia skargi przez E. S. na decyzję doręczoną skarżącej w dniu 8 września 2017 r. upłynął z dniem 9 października 2017 r. Nadanie skargi w dniu 13 października 2017 r. oznacza, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu.
Wobec faktu, że E. S. wniosła skargę po terminie i nie złożyła wniosku o jego przywrócenie, należało skargę odrzucić na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.