Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga L.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...].
Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...], którą nakazano skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku wraz z przybudówką na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. Pismem z dnia 4 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o wydanie decyzji wstrzymującej rozbiórkę tymczasowej drewnianej altany działkowej wraz z przybudówką znajdującej się na działce nr ew. [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż pomimo posiadanej przez organ wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym i wniesieniu przez nią skargi do Sądu w dniu 29 listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał tytuł wykonawczy nakazując w terminie 7 dni rozebranie nieruchomości i wpłatę należności z tytułu upomnienia. Skarżąca dodała, że w dniu 23 marca 2011 r. Zarząd [...] wydał decyzję nr [...] stwierdzając, że tymczasowa drewniana altana wraz z przybudówką nie wymaga pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie w sprawie. Skarżąca podniosła, ze przedmiotowe decyzje organów dotyczące jednej i tej samej nieruchomości pozostają w ewidentnej sprzeczności i nie dają się w żaden sposób wytłumaczyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art.
61. Z przepisu tego wynika więc, że po pierwsze wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko na wniosek skarżącego (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonej decyzji. Dopiero, w razie gdy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, jeżeli skarżący złoży wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji/postanowienia i są podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji/postanowienia.
Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia wydanego w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1227/05).
W niniejszej sprawie, wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżąca objęła obowiązek wykonania rozbiórki tymczasowej drewnianej altany działkowej wraz z przybudówką znajdującej się na działce nr ew. [...] przy ul. [...] wynikający z decyzji organu I–szej instancji. Przedmiotowy wniosek nie dotyczy natomiast wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na równoczesne nie złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.