Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 r., działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] styczna 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2001 r. nakazującą U. C. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego z tarasem, znajdującego się na działce nr [...] w B. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. poddana została kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie sygn. akt [...] oddalił skargę U. C. na decyzję organu II instancji.
Wnioskiem z dnia 23 lutego 2004 r. U. C., powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa, domagała się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r.00 r., wskazując na decyzję Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych we wsi B., w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że powierzchnia gruntów powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu.
Organ wobec spełnienia warunków określonych w art. 148 § 1 kpa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. wznowił przedmiotowe postępowanie. Analizując wskazaną przez wnioskodawczynię przesłankę "wznowieniową", organ stwierdził, iż przywołana we wniosku decyzja nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwoleń na budowę, a podstawę jej wydania stanowiła ustawa o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa z dnia 22.11.1973 r. (dz. U. nr 48, poz. 283), nie zaś przepisy Prawa budowlanego.
Organ wyjaśnił nadto, iż powołana przez wnioskodawców decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r. dotyczy innego obiektu letniskowego położonego w B. na działce nr [...].
Zdaniem organu wobec braku podstaw do uchylenia decyzji organu II instancji z dnia [...] września 2000 r., należało orzec w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła U. C. zarzucając, iż organ naruszył zasadę zaufania wyrażoną w art. 8 kpa, bowiem nie uzasadnił, dlaczego zbliżona pod względem faktycznym i prawnym sytuacja obiektu położonego na działce nr [...], będącego przedmiotem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., została rozstrzygnięta odmiennie, bowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r. została uchylona.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania U. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotowy obiekt powstał w latach 90-tych, a więc po wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. i jej treść nie może rozstrzygać w sprawie obiektu, który w dacie jej wydania nie istniał. Ponadto decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu lasów, a nie w oparciu o Prawo budowlane i nie rozstrzyga w przedmiocie legalności budowy domków letniskowych.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego każda sprawa wymaga rozpatrzenia jej indywidualnie i z tego względu bez znaczenia w sprawie niniejszej jest rozstrzygnięcie podjęte przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] maja 2001 r. w innej sprawie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła U. C. zarzucając jej błędne ustalenia, iż obiekt budowlany powstał w latach 90-tych, nieznanie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1987 r. jako podstawy do uzyskania zezwolenia na czasowe użytkowanie obiektu do czasu wyrębu lasu oraz naruszenie art. 32 Konstytucji RP, bowiem właścicielowi sąsiedniego obiektu zezwolono na jego pozostawienie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego na działce nr [...] w B. Warunkiem sine quo non uchylenie decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 kpa, a dopiero potem wynik postępowania co do istoty sprawy.
Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.
Przy czym przez nową okoliczność istotną dla sprawy o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a taką podstawę prawną przyjął organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...] sierpnia 2005 r., należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowanie, okolicznością taką miała być decyzja Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 1987 r., którą odmówiono udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych w B. Zasadnie organy obu instancji uznały, iż przywołanie w uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzenia o pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu nie może być interpretowane jako zgoda na czasową legalizację obiektu samowolnie wybudowanego. Organ wydający powyższą decyzję nie posiadał bowiem żadnych kompetencji do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r., a jego stanowisko (nie zawierające analizy stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do obiektu skarżącej) nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Odnosząc się do przywołanej we wniosku o wznowienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości B., podobnym, jak twierdzi skarżąca stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie w obrocie prawnym powyższej decyzji nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, chociażby już z tego powodu, iż nie stanowi ona dowodu, czy też nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 kpa (vide wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21.05.2002 r. III RN 69/01, III RN 70/01, z dnia 06.03.2002 r., III RN 75/01 – OSNA PIUS 2002, nr 17, poz. 401).
W tym miejscu należy także zauważyć, iż naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonej w art. 8 kpa nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, może natomiast w sytuacji rażącego naruszenia art. 8 kpa, stać się przyczyną stwierdzenia nieważności takiej decyzji.
Podkreślenia wymaga, iż podnoszona w skardze ewentualna błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. CH Beck, Warszawa, 1996, s. 637). Kwestia ta nie budzi wątpliwości także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 23.04.1999 r., sygn. akt I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000/2/74).
Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).