Uzasadnienie
H. R. w piśmie z dnia 15 lutego 2016r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, stąd na mocy zarządzenia z dnia 1 marca 2016r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. W dniu 15 marca 2016r. wpłynął na formularzu PPF wniosek H. R. o przyznanie prawa pomocy z tym, że został zmodyfikowany jego zakres. W formularzu wnioskodawczyni wskazała, że wnosi tylko o zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na ww. oświadczenie zawarte w formularzu PPF wniosek rozpoznano tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten został uzupełniony wyjaśnieniami z dnia 28 kwietnia 2016r.
Z podanych danych przez wnioskodawczynię w formularzu PPF oraz piśmie z dnia 28 kwietnia 2016r. wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 852,67 złotych miesięcznie. Podała, że posiada dom o pow. ok. 100 m² oraz współwłasność nieruchomości siedliskowej o pow. 0,20 ha. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych, papierów wartościowych, wierzytelności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5000 złotych.
W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że osobą schorowaną leczy się na wiele chorób, które wymieniła we wniosku. Podała, że ponosi miesięcznie następujące wydatki tj. opłatę za energię w wysokości 100,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 50,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 30,00 złotych, opłatę za wywóz śmieci 9 złotych, podatek 50,00 złotych. Ponadto ponosi wydatki na leki w wysokości 200,00 złotych i opał ok. 2500-3000 złotych rocznie.
W piśmie z dnia 28 kwietnia 2016r. wyjaśniła, że Z. R. jest jej synem, prowadzą jednak odrębne gospodarstwa domowe, zamieszkują w tej samej miejscowości jednak pod różnymi adresami. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie otrzymuje żadnej pomocy finansowej od dzieci, utrzymuje się samodzielnie ze wskazanej emerytury.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Biorąc pod uwagę sytuację finansową wnioskodawczyni przedstawioną w złożonym wniosku i dodatkowym piśmie z dnia 28 kwietnia 2016r. uznano, iż wykazała w nich, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sytuacja finansowa skarżącej jest trudna. Utrzymuje się z niewielkiego dochodu z tytułu emerytury wysokości 852,67 złotych miesięcznie, który niewątpliwie przeznacza w całości na pokrycie koniecznych kosztów bieżącego swojego utrzymania. Przyjąć zatem należy, że wnioskodawczyni nie ma możliwości poczynienia oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania.
Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.