Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania G. N., od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], uchylającej ostateczną swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla M. i G. N. na rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, rozbudowę, przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek usługowy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. R. w G.i odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty G. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że A. B. w dniu 1 lutego 2012 r. złożył odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty. Podniósł, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, dowiedział się o ww. pozwoleniu na budowę w dniu [...] stycznia 2012 r., a odwołanie (potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania) złożył w dniu 1 lutego 2012 r. Wojewoda [...] odwołanie potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania i przekazał je Staroście przy piśmie z dnia 12 marca 2012 r., znak: [...], wraz z aktami sprawy,
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca2012 r., znak: [...], Starosta G. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...].
W dniu 21 marca 2012 r. do Starostwa G. wpłynęło zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie przyczyn katastrofy budowlanej w nieużytkowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. R. w G. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowił nałożyć na właścicieli M. i G. N. obowiązek sporządzenia i dostarczenia ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku ustalającej przyczyny katastrofy budowlanej.
Następnie organ ten decyzją nr [...], znak: [...], nakazał właścicielom obiektu M. i G. N. wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających, która została utrzymana w mocy decyzją przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. Na żądanie stron tj. A. B. i J. B., postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Starosta G. na podstawie art. 152 k.p.a., wstrzymał wykonanie swojej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., uzasadniając je tym, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Po wniesieniu zażalenia przez G. N. Wojewoda [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie.
Po otrzymaniu akt sprawy od organu II instancji, Starosta G. zawiadomił strony o podjęciu czynności w sprawie postępowania administracyjnego wznowionego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 roku. W związku z tym zawiadomieniem, M. N. zwróciła się do Starosty z prośbą o zawieszenie niniejszego postępowania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., Starosta G. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Starosta G., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił swoją ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla M. i G. N. na rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, rozbudowę, przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek usługowy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. R. w G. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu odwołania G. N., decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 843/13, po rozpatrzeniu skargi A. B. na ww. decyzję Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w zaskarżonej obecnie decyzji Wojewoda [...] wskazał, że kierował się opisanym wyżej wyrokiem tutejszego Sądu.
Organ przywołał stanowisko odwołującego się, zgodnie z którym organ I instancji wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydając decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. "wykroczył poza cel, jakim jest usunięcie powstałych w wyniku okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania – wad wydanej decyzji administracyjnej". Stwierdził, że odwołujący się nie ma racji. Decyzja wydana po wznowieniu postępowania musi uwzględniać stan prawny i faktyczny w dniu podjęcia tej decyzji. W niniejszej sprawie nie występował tylko i wyłącznie brak prawidłowego powiadomienia A. B. (strony postępowania) o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Wkrótce po rozpoczęciu robót rozbiórkowych budynku objętych decyzją nr [...], w której toczy się postępowanie wznowieniowe, nastąpiła katastrofa budowlana, potwierdzona zawiadomieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie przyczyn katastrofy budowlanej w nieużytkowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. R. w G. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na właścicieli, M. i G. N., obowiązek sporządzenia i dostarczenia ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku, ustalającej przyczyny katastrofy budowlanej. Katastrofa budowlana świadczy o wystąpieniu nieprawidłowości w procesie budowlanym. Tę sprawę, przed wydaniem nowej decyzji, Starosta G. miał obowiązek wyjaśnić.
Wojewoda [...] podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 151 k.p.a., organ albo odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej albo tę decyzję uchyla i orzeka w sprawie. W związku z powzięciem informacji o katastrofie budowlanej, postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wstrzymał na żądanie strony wykonanie swojej decyzji nr [...]. Następnie po zapoznaniu się z decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego oraz wpisami do dziennika budowy, Starosta stwierdził, że inwestor dokonał rozbiórki nie tylko elementów objętych projektem, zatwierdzonym decyzją nr [...]. W projekcie budowlanym na str. 40 jest napisane: "do rozbiórki kwalifikuje się: - werandę, taras i schodki zewnętrzne do piwnicy, stropodach nad piętrem, ściany zewnętrzne i wewnętrzne piętra, strop nad parterem".
Natomiast z przekazanego przy piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia 25 maja 2012 r., znak: [...], protokołu kontroli nr [...] PINB oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że inwestorzy dokonali rozbiórki budynku, pozostawiając piwnice i jedną ścianę parteru w granicy działki.
Organ wskazał, że zakres prac objętych zatwierdzonym projektem, nie obejmował rozbiórki ścian parteru. Fakt ten potwierdził kierownik budowy wpisem do dziennika budowy. W otrzymanym od inwestora dzienniku budowy znajduje się wpis kierownika budowy, że wykonano rozbiórkę budynku, pozostawiając ścianę od strony działki przy ul. R. na wysokości parteru oraz strop nad piwnicami. Zatem, zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. projekt budowlany jest niezgodny ze stanem faktycznym na działce przy ul. R. w G. Ponadto jak ustalił, w toku postępowania wyjaśniającego, organ I instancji fundamenty faktycznie są w złym stanie technicznym, wymagają częściowej rozbiórki i odbudowy lub wzmocnienia. Natomiast z załączonej do projektu budowlanego ekspertyzy wynika, że ściany fundamentowe są w dobrym stanie technicznym, do wykorzystania, co w świetle katastrofy budowlanej jest nieprawdą.
Organ drugiej instancji podkreślił, że w wyniku robót rozbiórkowych i katastrofy budowlanej pozostała tylko jedna ściana parteru (częściowo odspojona) przeznaczona decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego nr [...] do zabezpieczenia. Zatwierdzony projekt budowlany natomiast nie przewidywał rozbiórki ścian parteru.
Na podstawie powyższej analizy okoliczności sprawy Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie ostatecznej decyzji nr [...] dokonał właściwej oceny i wskazał, że aktualny stan faktyczny na działce nr [...] znacznie różni się od stanu wynikającego z zatwierdzonego projektu. Starosta prawidłowo odmówił więc zatwierdzenia projektu, niezgodnego ze stanem faktycznym i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odpowiadając na kolejny zarzut odwołującego się, Wojewoda [...] stwierdził, że nie jest prawdą, iż winę za błędy w zatwierdzonej dokumentacji ponosi Starosta. To projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, ponosi pełną odpowiedzialność za opracowaną przez siebie dokumentację. W zatwierdzonym projekcie budowlanym na str. 2 znajduje się oświadczenie projektanta i sprawdzającego, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie jest także możliwe aby Starosta, w wyniku wznowionego postępowania administracyjnego, wydał decyzję zgodnie z art. 155 k.p.a., jak sugeruje odwołujący w swym odwołaniu. Otóż postępowanie prowadzone na skutek wniosku o wznowienie postępowania może zakończyć się jedynie, zgodnie z art. 151 k.p.a., albo odmową uchylenia decyzji dotychczasowej – art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., albo uchyleniem decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a i wyda nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W niniejszej sprawie zaistniały wyżej wymienione okoliczności, będące podstawą do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji, tj. odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł G. N., zarzucając decyzji naruszenie: art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji uchylającej decyzję nr 1887/11 mimo niewykazania związku między brakiem udziału strony w postępowaniu administracyjnym a okolicznościami uznanymi za uzasadniające uchylenie tej decyzji; art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji uchylającej decyzję nr [...] w sytuacji, w której mimo ewentualnego niedostatecznego zapewnienia czynnego udziału stronie postępowania, w wyniku postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji, mogła była zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie w jakim zakresie prace rozbiórkowe, wykraczające poza zakres prac wskazanych w projekcie budowlanym, zatwierdzonym decyzją nr [...], wynikały z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], wydanej w następstwie zaistniałej katastrofy budowlanej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Zarzuty i żądania skarżącego znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
W tym miejscu wskazać należy, że zaskarżona decyzja była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 521/14, uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie to zostało następnie uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016r., w sprawie o sygn. akt II OSK 3365/14, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania po raz kolejny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 16 i art. 129 § 1 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury oraz doktryny, strona postępowania administracyjnego, niebędąca jego jedyną stroną, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu I instancji, może wnieść odwołanie w terminie biegnącym dla (pozostałych) stron postępowania, a którym decyzję doręczono. Po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W razie nieskorzystania przez stronę z odwołania w ustawowym terminie decyzja, w myśl art. 16 § 1 k.p.a., staje się ostateczna i to niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim tym podmiotom, które winny być stronami. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 703/97; 10 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1209/05; z 12 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 355/09; 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 1126/09; 24 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1762/09; 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 154/11 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowych: orzeczenia.nsa.gov.pl; a także B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 472; A Wróbel, Komentarz do art. 129 K.p.a., SIP LexOmega; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, s. 548).
W okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja z dnia [...] listopada 2011 r., o pozwoleniu na budowę, prócz inwestora została doręczona (w tzw. trybie doręczenia zastępczego) jedynie J. B., z pominięciem skarżącego. Odwołanie od niej mogło zatem zostać skutecznie wniesione w terminie otwartym dla J. B., która odebrała przedmiotową decyzję jako ostatnia w dniu 28 listopada 2011 r. Odbiór decyzji przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2012 r. w siedzibie organu należało natomiast uznać nie za jej doręczenie, a za zapoznanie strony z treścią decyzji ostatecznej. Słusznie zatem uwzględniając zarzuty strony o jej pominięciu wszczęto w sprawie postępowanie wznowieniowe.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadny okazał się zarzut naruszenia skarżonym wyrokiem art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania we wznowionej sprawie – po ustaleniu, że zapadła decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b k.p.a. – jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania, z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej, pomimo ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania, stanowi znaczące naruszenie prawa. Postępowanie wznowienie nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.).
Decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowionej rozstrzyga ją zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy administracyjnej (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 12. Warszawa 2012, str. 583, 588). Tym samym, przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola jest wadliwa. Błędnie ograniczając postępowanie wznowieniowe jedynie do podstaw wznowienia, Sąd pierwszej instancji uchylił się od oceny legalności sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organy. Formułując twierdzenie, że wystąpienie podstaw wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, Wojewódzki Sąd Administracyjny jednocześnie nie wyjaśnił, w jaki sposób ma zostać naprawiona stwierdzona wada zakończonego ostatecznie postępowania w postaci pominięcia w nim jednej ze stron, bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a co – jak słusznie wskazywał – jest celem i istotą postępowania w sprawie wznowienia postępowania.
Sąd pierwszej instancji błędnie także uznał, że organ I instancji wykroczył poza zakres postępowania wznowieniowego, pomijając to, że podstawą wznowienia postępowania nie było "dokonanie rozbiórki niezgodnie z projektem budowlanym", ale pominięcie w nim osoby skarżącego. Taka ocena stanu sprawy świadczy o nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd przedmiotu postępowania prowadzonego w trybie wznowieniowym (art. 149 § 2 k.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał – dokonując ponownie kontroli legalności wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględni powyższe uwagi i podda skarżoną decyzję analizie uwzględniającej przedstawione wyżej normy prawne.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie Sąd wskazuje – na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r., Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy.
Wniosek w tym przedmiocie wpłynął w dniu 23 lutego 2017 r. Pełnomocnik stwierdził, że nie zdołał ustanowić substytuta. Dołączone zaświadczenie lekarskie, lekarza sądowego pochodziło z dnia 22 lutego 2017 r. Sąd ustalił, że pełnomocnik dysponował pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącego z prawem substytucji.
Sąd oddalając wniosek miał na uwadze to, że zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.
W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z ustawowych przesłanek uzasadniających odroczenie rozprawy w dniu 24 lutego 2017 r. O stanie zdrowia uniemożliwiającym stawiennictwo na rozprawie pełnomocnik dowiedział się najpóźniej w dniu wystawienia zaświadczenia lekarskiego tj. w dniu 22 lutego 2017 r., rozprawa miała miejsce w dniu 24 lutego 2017r., profesjonalny pełnomocnik musi być przygotowany na wypadki losowe, a czas co najmniej pełnego dnia przed rozprawą powinien pozwolić, przy zachowaniu należytej staranności, na zapewnienie przewidzianej w pełnomocnictwie substytucji.
Podkreślmy – profesjonalny pełnomocnik nie może powołać się li tylko na zaistniałą przeszkodę w stawiennictwie na rozprawie. Ma również obowiązek wykazania, że brak udziału w rozprawie (co nie jest zresztą jego obowiązkiem po tym, jak zostaje o niej powiadomiony) wiąże się z przeszkodą niemożliwą do przezwyciężenia i pozbawi stronę postępowania możliwości obrony praw.
Pełnomocnik powołał się na brak możliwości stawiennictwa jego lub substytuta na rozprawie, nie wykazał natomiast, że był pozbawiony możliwości koniecznego zajęcia dodatkowego stanowiska na piśmie. Z tej formy wykonywania pełnomocnictwa nie skorzystał.
Rozpatrywanie spraw bez nieuzasadnionej zwłoki stanowi nakaz konstytucyjny, zawarty w przepisie w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Sąd, oddalając ww. wniosek o odroczenie rozprawy, miał także na uwadze konieczność uwzględnienia ustawowej zasady zapewnienia przez sąd możliwości obrony praw stronom postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Ocenił, że w świetle przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie jej rozpoznanie pod nieobecność pełnomocnika skarżącego tego prawa nie naruszy.
Dodatkowo Sąd podnosi – rozprawa w dniu 18 stycznia 2017 r. była odroczona na wniosek pełnomocnika uczestnika, tu jednak zaświadczenie lekarskie, lekarza sądowego zostało wydane w dniu poprzedzającym rozprawę.
Rozpoznając sprawę po opisanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 190 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd kierując się wytycznymi zawartymi w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako zgodne z przepisami prawa, przedstawiane w sposób wyczerpujący, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i przyjmuje za własne.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny Z art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej, pomimo ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania, stanowi znaczące naruszenie prawa.
Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] prawidłowo ocenił, że decyzja organu pierwszej instancji, którą we wznowionym postępowaniu uchylono decyzję ostateczną i odmówiono zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę – jest prawidłowa.
W toku niniejszego postępowania, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., doszło do prawidłowego rozpoznania sprawy we wznowionym postępowaniu. Zaistniały stan faktyczny obiektu, objętego projektem jego częściowej rozbiórki, rozbudowy i przebudowy, jak bezspornie zostało to wykazane w toku postępowania, uniemożliwił zatwierdzenie tego projektu. Budynek uległ katastrofie budowlanej, a z oczywistych względów projekt zatwierdzony decyzją ostateczna takiego stanu obiektu nie uwzględniał.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. § 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
We wznowionym postępowaniu podjęto rozstrzygnięci oparte na przepisie 151 § 1 pkt 2 – jedyne możliwe w okolicznościach sprawy niniejszej. Decyzja ostateczna wymagała uchylenia, a w oparciu o przedłożony projekt nie było podstaw do jego zatwierdzenia i udzielenia ponownie pozwolenia na budowę.
O tym, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione upewnia i zarazem wiąże Sąd orzekający w sprawie niniejszej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w ww. wyroku.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).