Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a. " oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania B. i W. Ł. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "W." w postaci wieży antenowej o wysokości 50,48m, urządzeń sterujących i zagospodarowania terenu oraz przyłącza energetycznego na dz. nr ew. [...] w miejscowości R. przy ul. W. [...] w gminie P., umorzył postępowanie odwoławcze.
B. i W. Ł. swój interes prawny wywodzili z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 Kpa. Wojewoda stwierdził, ze odwołujący nie wykazali jednak jakiej nieruchomości są właścicielami. Dodatkowo, zarówno w odwołaniu, jak i piśmie z dnia 10 grudnia 2014 r. (w którym Skarżący starali się wykazać swój przymiot strony), B. i W. Ł. nie wskazali ani numeru działki ewidencyjnej, do której przysługuje im prawo własności, ani numeru założonej dla niej nowej księgi wieczystej. Wojewoda [...] stwierdza, iż przedstawiony przez Odwołujących się materiał dowodowy nie jest wystarczający, aby uznać, że przysługuje im prawo udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "W. w postaci wieży antenowej o wysokości 50,48m, urządzeń sterujących i zagospodarowania terenu oraz przyłącza energetycznego na dz. nr ew. [...] w miejscowości R. przy ul. W. [...] w gminie P. Skargę do sądu wniosła B. Ł. zarzucając zaskarżonej decyzji:
naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art.28 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, iż skarżącej nie przysługuje status strony postępowania w prowadzonym postępowaniu;
błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce ew. [...] stanowiącej działkę sąsiednią z działką stanowiącą własność skarżącej oraz na ustaleniu, iż skarżąca nie ma statusu strony w prowadzonym postępowaniu;
Skarżący do skargi dołączyli wypisu i wyrysu z rejestru gruntów na okoliczności, iż zabudowana domem mieszkalnym działka ew. [...] stanowiąca własność skarżącej położona jest w bardzo małej odległości (przez drogę) od działki ew. [...] na której powstać ma stacja bazowa oraz na okoliczność, iż wybudowanie ponad 50 metrowej wieży z urządzeniami emitującymi fale elektromagnetyczne w sposób bezpośredni wpływa na interes prawny skarżącej;
odpisu zwykłego [...] okoliczności, iż zabudowana domem mieszkalnym działka ew. [...] stanowiąca własność skarżącej położona jest w bardzo małej odległości (przez drogę) od działki ew. [...] na której powstać ma stacja bazowa oraz na okoliczność, iż wybudowanie ponad 50 metrowej wieży z urządzeniami emitującymi fale elektromagnetyczne w sposób bezpośredni wpływa na interes prawny skarżącej;
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchylenie. Zgodnie z brzmieniem art. 145 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.dalej: P.p.s.a) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:
- a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone postanowienie została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., na mocy którego, organ umarza postępowanie odwoławcze gdy dojdzie do przekonania, że odwołanie pochodzi od osoby nie legitymującej się interesem prawnym w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem.
Postępowanie odwoławcze jest nowym postępowaniem w sprawie a obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Czyniąc zadość powyższemu wymogowi, organ wojewódzki biorąc pod uwagę, że odwołujący nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji pismem dnia 19 listopada 2014, wezwał odwołujących do wskazania interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego, który miałby być naruszony w związku z zatwierdzeniem przez Starostę [...] projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz uzupełnienia odwołania, poprzez:
przedłożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii dokumentu, potwierdzającego posiadanie, przez osobę odwołującą się, prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu w stosunku do działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, wykazanie indywidualnego interesu prawnego, poprzez wskazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, który powodowałby ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, będącej własnością osób odwołujących się, na skutek wydania ww. rozstrzygnięcia, tj. decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia października 2014 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. i W. Ł., w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 r. stwierdzili, iż swój interes prawny wywodzą z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 Kpa. W załączeniu do ww. pisma Odwołujący załączyli potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię aktu notarialnego Rep. [...] z której nie wynikało że właścicielami jakiej nieruchomości są odwołujący. B. i W. Ł. nie wskazali ani numeru działki ewidencyjnej, do której przysługuje im prawo własności, ani numeru założonej dla niej nowej księgi wieczystej.
W tej sytuacji Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, iż przedstawiony przez odwołujących się materiał dowodowy nie jest wystarczający, aby uznać, że przysługuje im prawo udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "W.".
Nadmienić należy, że jeżeli w sferze uregulowanej przepisami prawa budowlanego ktoś żąda od organu administracji podjęcia określonych czynności, to żądanie takie może być skuteczne o tyle, o ile znajduje umocowanie w przepisach prawa. Mieć interes prawny oznacza zatem tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako Iex specialis w stosunku do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Przy czym zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywania także w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (wyrok WSA z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt: IV SA/Wa 1496/07).
Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt: II SA/Go 708/07).
Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy B. i W. Ł. takiego interesu nie wykazali.
Ponadto ustalenia organu wskazują, że położenie wskazanej przez odwołujących się działki z której wywodzą swój interes prawny względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z tej działki, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W takim przypadku to na żądającym podmiocie spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust.2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r.. sygn. akt ii OSK 1572/09).
Dlatego też, uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, organ odwoławczy po stwierdzeniu, że wnioskodawca postępowania nadzwyczajnego nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Mając na uwadze argumentację Strony skarżącej wyjaśnić należy, że organ administracji publicznej jest zobowiązany orzekać w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w tym również opracowania przedłożone przez inwestora (jedną ze stron postępowania) dotyczące oddziaływania inwestycji na otoczenie. W sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma innych dowodów, które można by przeciwstawić takiemu opracowaniu brak jest podstaw aby odmówić mu wiarygodności. Tak więc argumentacja strony skarżącej, nie poparta jakimikolwiek dowodami, nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 2