Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w zw. art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia E. K. i K. K., reprezentowanych przez P. K., na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] i zespołu garaży (boksy nr 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 17, 20), na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] oraz o pozwoleniu na budowę zespołu wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] róg ul. [...] - na działkach lir ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] w [...] - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.
Wojewoda [...] stwierdził, że P. K. reprezentując E. K. i K. K., złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w dniu [...] grudnia 2013 r (w tym dniu zostało nadane w placówce pocztowej).
Wojewoda stwierdził również, że postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zostało odebrane przez P. K. w dniu [...] stycznia 2013 r. Zatem, zdaniem Wojewody, zażalenie zostało złożone po upływie ustawowych 7 dni, licząc od dnia doręczenia tego postanowienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu i dlatego nie mógł przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a miał obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.
P. K. w skardze skierowanej do Sądu zarzucił Wojewodzie [...], że błędnie ustalił stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, wyciągnął błędne wnioski a tym samym wydał wadliwe rozstrzygnięcie.
Skarżący wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...] pismem z dnia [...].12.2013r. P. K. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. K. i K. K. wystąpił w terminie wynikającym z przepisów kpa do Wojewody [...] za pośrednictwem Prezydenta m. [...] z zażaleniem na postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...].01.2013r. nr [...] znak [...].
P. K. wyjaśnił, ze działając w imieniu własnym oraz E. K. i K. K. w przedmiotowej sprawie dostosował się do pouczeń złożonych przez Prezydenta Miasta [...] i Wojewody [...] i nie może ponosić negatywnych skutków tych wadliwych pouczeń. Ponadto, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda [...] nie zauważył w przedmiotowej sprawie własnych wydanych wcześniej rozstrzygnięć i pouczeń.
W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru postanowienia Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych.
Powyższe postanowienie zostało odebrane przez P. K., reprezentującego E. K. i K. K., w dniu [...] maja 2013 r zatem termin do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia wynoszący 7 dni upłynął w dniu 3 czerwca 2013 r. Tymczasem P. K. złożył zażalenie dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. powołując na pouczenie zawarte w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...]. To postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...] wydane również na podstawie art. 134 k.p.a. i stwierdzające również niedopuszczalność zażalenia dotyczyło wprawdzie rozbiórki zespołu pawilonów objętych decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., lecz wydane zostało w związku z odrębnym postępowaniem administracyjnym dot. wniosku P. K. o uzupełnienie postanowienia Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych.
Uzasadniając postanowienie z dnia [...].11.2013r. nr [...] Wojewoda wyjaśnił stronie, że organ I instancji błędnie pouczył o możliwości wniesienia zażalenia na odmowę uzupełnienia postanowienia w sytuacji gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia.
Z tych wyjaśnień Wojewody nie można więc wywodzić, tak jak to uczynił skarżący, że błędne pouczenie organu I instancji i powyższe wyjaśnienia organu II instancji a dot. innego postępowania dają prawo stronie skarżącej do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. doręczone stronie skarżącej w dniu [...] maja 2013 r., o które strona nie wnosiła.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.