Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...].
Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wymierzające skarżącemu karę w wysokości 20 000 złotych z tytułu nielegalnego użytkowania pomieszczeń w piwnicy o nr 03 do 013 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, dwukondygnacyjnym, podpiwniczonym i garażami w podpiwniczeniu, położonym przy ul. [...] w [...] działka nr [...] w obr. [...].
W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że jest młodym przedsiębiorcą, posiadającym na utrzymaniu żonę i dziecko. Oświadczył, że wymierzenie kary w tak dużej wysokości narazi go na bankructwo. Dodał, iż ma również wątpliwości, czy kara nie powinna zostać wymierzona wszystkim współwłaścicielom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Zaskarżona decyzja/postanowienie jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.
Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 p.p.s.a. są m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811; post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.).
Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna, wynosi bowiem 20.000 złotych. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby zatem doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że natychmiastowe wykonanie postanowienia może spowodować znaczne pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego oraz jego rodziny.
W ocenie Sądu, realizacja zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 20 000 złotych, w odniesieniu do okoliczności podanych przez stronę, mogłaby spowodować znaczne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.