Uzasadnienie
Sgn. akt VII SA/Wa 2532/10
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu [...] lipca 2010r., wydał orzeczenie o niepełnosprawności Nr [...], w którym utrzymał w mocy orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia [...] maja 2010r., Nr [...] zaliczając dziecko J. L. do osób niepełnosprawnych na okres do [...] czerwca 2012r. Organ odwoławczy na podstawie dokumentacji medycznej, badania dziecka oraz oceny sporządzonej przez psychologa ustalił, ze stan zdrowia J. L. nie daje podstaw do uznania, że dziecko wymaga prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
W odwołaniu skierowanym do Sądu Rejonowego w O. przedstawicielka ustawowa małoletniego matka T. L. podnosiła, że w poprzednich orzeczeniach syn "miał przyznane prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, a teraz zostało mu ono zabrane".
Odwołującą się wskazała, że syn jest rehabilitowany w domu. Ze względu na obecność 2-letniego brata niepełnosprawny syn, który ma 14 lat wymaga warunków do rehabilitacji i odpoczynku w oddzielnym pokoju.
Sąd Rejonowy w O. wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie sygn. akt [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r., przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw orzekania o niepełnosprawności wnosił o jej oddaleniem, podnosząc, ze orzeczenie wydano prawidłowo zgodnie ze standardami obowiązującymi przy orzekaniu o niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji w każdym wypadku powinno poprzedzać, stosownie do art. 7 i art. 77 kpa, dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Z przepisów tych wynika obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Jednocześnie podkreślić należy, iż samo zebranie materiału dowodowego w aktach sprawy nie jest wystarczające, konieczne jest ponadto jego wyczerpujące rozpatrzenie (art. 77 kpa),a więc ustosunkowanie się do niego w treści decyzji. Stosownie do treści art. 107 kpa uzasadnienie faktyczne, stanowiące integralną część decyzji, powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ orzekający się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z § 5 ust 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 lipca 2003r., w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. nr 139 poz 1328) określającym kryteria orzekania o prawie do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju przy ocenie konieczności korzystania z tego prawa przez osobę zainteresowaną bierze się pod uwagę rodzaj niepełnosprawności w szczególności czy osoba porusza się na wózku inwalidzkim, jest leżąca, ma ograniczenia w przyjmowaniu pokarmów i innych czynnościach fizjologicznych. Warto ponadto zwrócić uwagę, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje, iż wyliczenie w nim zawarte ma charakter przykładowy, niewyczerpujący. Organ orzekający w tym przedmiocie winien więc brać pod uwagę nie tylko wymienione w przepisie § 5 ust. 1 pkt 4 kryteria, ale także całokształt okoliczności ustalonych w sprawie, dotyczących aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy oraz zakresu i rodzaju ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu spowodowanych naruszoną sprawnością organizmu.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania w [...] ograniczył się w uzasadnieniu decyzji jedynie do stwierdzenia, że orzeczenie organu I instancji wydane zostało zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i dokumentacją medyczną, prawidłowo więc skarżący zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Takie ogólnikowe stwierdzenie nie może być uznane za spełniające wymogi prawidłowego uzasadnienia decyzji, a wadliwość ta uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym. Organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, iż stan zdrowia skarżącego nie uzasadnia przyznania mu prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, jakie fakty uznał za istotne w sprawie i udowodnione, nie odniósł się w jakikolwiek sposób do znajdującej się w aktach dokumentacji medycznej. Organ nie ustosunkował się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów czy treści dołączonego do niego zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza prowadzącego, nie dostrzegając ponadto, iż skarżący nie kwestionuje ustalonego stopnia niepełnosprawności, a jedynie nie zgadza się z pkt 10 orzeczenia dotyczącym wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tych wymogów nie spełnia.
Należy podkreślić, że organ powinien brać pod uwagę całokształt okoliczności ustalonych w sprawie, dotyczących aktualnego stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakresu i rodzaju ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu spowodowanych naruszoną sprawnością organizmu.
Organ nie wyjaśnił i nie uzasadnił, dlaczego zasadna była odmowa ustalenia prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju w sytuacji gdy uprzednio niepełnosprawny J. L. z uprawnień tych korzystał. Prawo to zostało mu bowiem przyznane orzeczeniem o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia [...] kwietnia 2009r., na czas do [...] kwietnia 2010r.
W ocenie stanu zdrowia dziecka sporządzonej przez lekarza składu orzekającego o niepełnosprawności na podstawie badania w dniu [...] maja 2010r., J. L. wymaga stałej, zwiększonej opieki pielęgnacyjnej oraz współdziałania opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Niepełnosprawny wykazuje upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim, brak rozwoju mowy i problemy z komunikacją i utrzymaniem równowagi. Biorąc pod uwagę powyższe, a także nadpobudliwość małoletniego organ winien odnieść się do podnoszonego przez przedstawicielkę ustawową matkę T. L. zarzutu, że małoletni potrzebuje odrębnego pokoju dla właściwej rehabilitacji i odpoczynku w szczególności w sytuacji, gdy w domu jest jego młodszy 2 letni brat.
Z powyższych względów wobec ujawnionych naruszeń postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia Sąd uchylił na mocy art. 145 § 1 ust 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zaskarżone orzeczenie jak i orzeczenie organu I instancji.