Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu 2 szt. nośników tablic reklamowych o wymiarach 3,36 x 6,36 m i wysokości ok. 10 m na terenie posesji ul. [...] (dz. Nr [...]).
W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji oparte na zapisie § 23 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] uchwalonego [...] października 2006 r. i przewidującego na tym obszarze lokalizację słupów reklamowych o wysokości nie większej niż 3 m oraz tablic i neonów o powierzchni nie większej niż 18 m2, - iż zgłoszona inwestycja pozostaje w niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania co do wielkości jak również z uwagi na lokalizację obiektów na terenie ochrony prawnej Służby Ochrony Zabytków.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła spółka,,S." domagając się jej uchylenia. Skarżąca podniosła, że z uwagi na zapis planu (pow. Inwestycji 21, 36 m2) inwestor zamierzał dokonać instalacji tablic bez ram ozdobnych a wtedy ich powierzchnia wynosiłaby 18 m2, ale organ takiego rozwiązania nie wziął pod uwagę. Strona skarżąca zarzuciła też, że organ rozpoznał odwołanie z 14 maja 2008 r., które nie było w tej sprawie składane, co sugeruje, że nie rozpoznał właściwego odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Bezspornym w sprawie jest, że zapis § 23 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] uchwalonego przez Radę [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ustala lokalizację słupów reklamowych o wysokości nie większej niż 3 m i średnicy nie większej niż 1,2 m oraz dopuszcza rozmieszczenie na tym obszarze tablic, neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 18 m2.
Nie podlega również kwestii, że zapisy planu miejscowego są wiążące dla wszystkich inwestycji.
Z akt administracyjnych wynika, iż przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego 1994 r. jest zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem nośnika reklamowego o wymiarach 3,36 x 6,36 m i wysokości ok. 10 m na działce nr [...] przy ul. [...] w W. i co do tego zgłoszenia wniesiony został sprzeciw.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji II instancji, organ odwoławczy rozpatrywał odwołanie od innego zgłoszenia (inne parametry i adres) tj. instalacji nośnika przy [...], choć w podstawie swej decyzji wskazał orzeczenie I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. dot. zgłoszenia inwestycji przy ul. [...] w W. Również wskazana data odwołania 14 maja 2008 r. nie jest zgodna z rzeczywistą datą odwołania w tej sprawie (25 czerwca 2008 r.).
Zważywszy rozbieżności pomiędzy decyzją organu I instancji wydaną w sprawie konkretnego zgłoszenia a decyzją odwoławczą, odnosząca się do innego zgłoszenia (tak należy wnosić z rozważań prowadzonych przez Wojewodę w uzasadnieniu), zaskarżoną decyzję, jako naruszającą art. 138 § 1 k.p.a. tj. obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy, należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powołanej ustawy