Uzasadnienie
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...]w związku z wnioskiem Miasta [...] [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...]marca 1967 r., znak: [...], wpisującej do rejestru zabytków zespół rezydencyjno-urbanistyczny w [...] [...] - działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 238, poz. 2390 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126, poz. 875, z 2009 r. Nr 97, poz. 804 oraz z 2010 r. Nr 75 poz. 474) oraz art. 17 pkt 2, 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] decyzją z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...], wpisał do rejestru zabytków zespół rezydencyjno-urbanistyczny w [...] [...] w granicach oznaczonych na załączonym planie obejmujący: pałac, oficyny, rampę dziedzińca z bramą i mostem, oranżerią, założenie dróg i stawów przed pałacem, park oraz usytuowany na osi poprzecznej kościół parafialny p.w. [...] [...] wraz z wyposażeniem w zabytki ruchome, dzwonnicą-bramową, murem cmentarza kościelnego z bramkami a także drzewostanem w granicach cmentarza kościelnego.
Pismem z dnia 23 marca 2011 r. Miasto [...][...] wniosło o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r.
Minister stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest ocena czy badany akt administracyjny wydany został z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W sytuacji, gdy organ stwierdzi brak wydania decyzji z naruszeniem okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 kpa winien wydać decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności.
Organ zauważył, że we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wnioskodawca zarzucił, iż wzruszana decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność jej ma charakter trwały. Niewykonalność ww. decyzji, zdaniem wnioskodawcy wynika z faktu, iż decyzja nie zawiera jednoznacznie określonych granic zabytku. Miasto [...][...] wskazało, że nie ma możliwości wyjaśnienia wątpliwości w zakresie treści załącznika graficznego do decyzji.
Minister przeprowadził analizę przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach, obowiązującej w chwili wydania badanej decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 14 ww. ustawy dobra kultury nieruchome, ruchome oraz kolekcje wpisuje się do rejestru zabytków w drodze decyzji. W myśl art. 2 tej ustawy, dobrem kultury jest każdy przedmiot ruchomy lub nieruchomy, dawny lub współczesny, mający znaczenie dla dziedzictwa i rozwoju kulturalnego ze względu na jego wartość historyczną, naukową lub artystyczną. Przy wykładni pojęcia "dobra kultury" należy mieć na uwadze art. 5 ww. ustawy, który określa pod względem rzeczowym przedmiot ochrony. Stosownie do art. 5 pkt. 1 przedmiotem ochrony mogą być dzieła budownictwa, urbanistyki i architektury, niezależnie od ich stanu zachowania, jak historyczne założenia urbanistyczne miast i osiedli, parki i ogrody dekoracyjne, cmentarze, budowle i ich wnętrza wraz z otoczeniem oraz zespoły budowlane o wartości architektonicznej, a także budowle mające znaczenie dla historii budownictwa.
W ocenie organu, analiza ww. przepisów wskazuje, iż sentencja wzruszanej decyzji, brzmiąca: wpisuje się do rejestru zabytków zespół rezydencyjno-urbanistyczny w [...] [...], odpowiada wymogom ww. ustawy. Decyzją tą bowiem wpisano do rejestru zabytków dobro kultury - zespół rezydencyjno-urbanistyczny, które stosownie do art. 5 pkt 1 ustawy o ochronie dóbr kultury o muzeach, jako historyczne założenie urbanistyczne, jest przedmiotem ochrony.
Składniki decyzji o wpisie dobra kultury do rejestru, na mocy art. 17 ustawy o ochronie dóbr kultury i o muzeach, wskazywał § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków. Zgodnie z tym przepisem decyzja o wpisaniu dobra kultury do rejestru powinna zawierać oprócz danych wymienionych w art. 99 kpa także pouczenie o skutkach tego wpisu.
Organ przytoczył art. 99 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji, zgodnie z którym:
§ 1. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji państwowej i strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, osnowę i datę decyzji, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego.
§ 2. Jeżeli decyzja nie uwzględnia żądania strony w całości lub w części, rozstrzyga sporne interesy stron albo nakłada na stronę lub stwierdza nałożony na nią obowiązek, powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie.
§ 3. Decyzja wydana na skutek odwołania powinna zawierać zawsze faktyczne i prawne uzasadnienie.
§ 4. Organ może ograniczyć treść decyzji do danych wymienionych w § 1 w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.
Organ wskazał, że przepisy obowiązujące w dniu wydania wzruszanej decyzji wymagały zatem wskazania wpisywanego do rejestru dobra kultury (art. 14 ustawy o ochronie dóbr kultury), spełnienia wymagań określonych w art. 99 kpa oraz zamieszczenia pouczenia o skutkach wpisu (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków). Brak jest podstaw, by do wymagań decyzji odnosić § 4 ww. rozporządzenia, określającego składniki jakie winien zawierać dział rejestru. Przy badaniu powyższej przesłanki należy wziąć pod uwagę przedmiot wzruszanej decyzji, którym było wpisanie do rejestru zabytków dobra kultury - zespół rezydencyjno-urbanistyczny w [...] [...].
Zatem podnoszona przez wnioskodawcę niewykonalność powinna przejawiać się w tym, iż wykonanie decyzji nie jest możliwe z przyczyn czysto technicznych lub że istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji.
Organ nadzorczy stwierdził, że wpisaniu do rejestru zabytków dobra kultury, tj. założenia urbanistycznego [...] [...]nie stoją i nie stały na przeszkodzie przyczyny techniczne. Co więcej, taki wpis został dokonany, bowiem decyzji nadano nr rejestru. Badana decyzja była oznaczona w dawnej księdze rejestru nieruchomych województwa [...] pod numerem porządkowym [...]. Powyższy wpis powtórzony został w księdze rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod numerem porządkowym [...]. Brak było także prawnych nakazów lub zakazów uniemożliwiających wpis do rejestru zabytków dobra kultury tj. założenia urbanistycznego [...] [...], a w księdze rejestru uczyniono odpowiednią adnotację.
Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż w stosunku do badanej decyzji nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 kpa.
Ponadto organ stwierdził, że badana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzja o wpisie do rejestru winna zawierać wskazanie wpisywanego do rejestru dobra kultury (art. 14 ustawy o ochronie dóbr kultury), spełniać wymagania określone w art. 99 kpa oraz zawierać pouczenie o skutkach wpisu (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków).
Minister zauważył, że treść skarżonej decyzji nie wskazuje, by posiadała ona pouczenie o skutkach wpisu, jednakże podkreślił, iż naruszenie przepisów proceduralnych może być uznane za wadę powodującą stwierdzenie nieważności wyłącznie wtedy, gdy pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Istotne jest zatem, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. Rozpatrując w świetle powyższego naruszenie art. 107 § 2 kpa w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków (Dz. U. z 1963 nr 19 poz. 101 ze zm.) poprzez brak pouczenia stron o skutkach wpisu do rejestru zabytków, organ stwierdził, iż naruszenie to niewątpliwie nie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Zdaniem organu, analiza akt niniejszej sprawy nie uprawnia do stwierdzenia, iż treść rozstrzygnięcia byłaby inna, gdyby organ zamieścił powyższe pouczenie.
Organ stwierdził, że w stosunku do badanej decyzji nie występują także pozostałe wady wymienione w art. 156 § 1 kpa, a zatem wzruszana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym aktem ostatecznym, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Miasta [...][...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Miasto [...][...] nie przytoczyło nowych okoliczności świadczących, iż kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa. Zauważył, iż podniesione przez wnioskodawcę argumenty dotyczą postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], a nie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r., wobec czego nie mogą stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.
Kierując się przedstawioną argumentacją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podzielił stanowisko wyrażone w decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r.
Skargę na powyższą decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto [...][...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności:
- a) naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez uznanie, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji,
- b) naruszenie zasady praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.).
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwracał uwagę na wadę prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 1967 r. Zauważył, iż częścią przedmiotowej decyzji, oprócz części tekstowej, jest część graficzna - załącznik. W tekście decyzji zapisano: "wpisuje się do rejestru zabytków województwa [...] zespół rezydencyjno-urbanistyczny w [...] [...] w granicach oznaczonych na załączonym planie". Planem tym jest załącznik graficzny do decyzji.
Skarżący stwierdził, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie odniósł się w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji ją poprzedzającej, do zarzutów Miasta [...][...] w zakresie "niekompletności" granic zespołu rezydencyjno-urbanistycznego. Dodał, że na załączniku graficznym granice nie zamykają żadnego obszaru - jest on otwarty z pięciu stron i można byłoby określić go jako "nieskończony". W związku z tym decyzja posiada wadę, która powoduje, że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Tym samym należy uznać, iż w sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
Skarżący zarzucił, że sposób prowadzenia postępowania, jak też sama zaskarżona decyzja, naruszają zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, bowiem organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu wskazać należy, że kontroli sądu administracyjnego podlega zarówno prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, jak i wpływ ewentualnych uchybień w tym zakresie na treść zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest bowiem naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 maja 1985 r., sygn. akt SA/Wr 198/85).
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada ustanowiona w art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko realizując powyższe zasady, organ prowadzący postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], którym organ na podstawie art. 113 § 2 i 3 k.p.a. wyjaśnił na wniosek Burmistrza Miasta [...][...] wątpliwości co do treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków, wydanej w dniu [...] marca 1967 r., znak: [...] przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pominął okoliczność, iż w powyższym postanowieniu organ wyjaśnił, że:
- 1) na podstawie treści decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], z dnia [...]marca 1967 r., znak: [...] wpisano do rejestru zabytków jako element zespołu rezydencyjno-urbanistycznego w [...] [...], cyt.: założenie dróg i stawów przed pałacem. Powyższy zapis należy rozumieć jako historyczny układ komunikacyjny dróg oraz układ wodny tworzony przez stawy i groble - stanowiące integralne części kompozycji historycznego założenia.
- 2) załączony do decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...] plan z naniesionymi liniami określającymi granice wpisu do rejestru zabytków zespołu rezydencyjno-urbanistycznego (na egzemplarzu oryginalnym nakreślonymi czytelną, grubą linią o odmiennym niż tło planu kolorze) nie posiada znamion dokumentu formalno-prawnego jakim jest załącznik decyzji administracyjnej (brak jest na nim pieczęci organu oraz przywołania daty i numeru orzeczenia w sprawie wpisu). Naniesione na w/w planie linie wyznaczające granice wpisu do rejestru nie posiadają odniesienia do obowiązujących w dacie wydania decyzji podziałów geodezyjnych oraz nazw ulic, a także w swym przebiegu nie zamykają graficznie określonego obszaru. Skutkiem powyższego obecnie niemożliwe jest w pełni precyzyjne określenie granic obszaru objętego ochroną konserwatorską na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...].
Uzasadniając ww. postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] wskazał, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...] orzeka o wpisaniu do rejestru zabytków zespołu rezydencyjno-urbanistycznego w [...] [...], którego elementem jest, cyt.: założenie dróg i stawów przed pałacem. Powyższy zapis należy rozumieć jako historyczny układ komunikacyjny dróg oraz układ wodny (stawy i groble) stanowiące integralne części kompozycji historycznego założenia w jego dawnych granicach i zaprojektowane wraz z nim. Organ stwierdził ponadto, że w sentencji ww. decyzji orzekającej o wpisaniu do rejestru zespołu rezydencyjno-urbanistycznego wskazano załącznik graficzny, który określono jedynie jako "plan z oznaczonymi granicami zespołu". Podał, iż w posiadanych przez urząd dokumentach potwierdzających wpis do rejestru zabytków przedmiotowego zespołu, przy decyzji [...] w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...] znajduje się plan nie posiadający cech załącznika decyzji administracyjnej - bez pieczęci organu i bez przywołania orzeczenia administracyjnego w sprawie wpisu do rejestru zabytków.
Na opisywanym planie naniesione zostały linie określające granice wpisu do rejestru zabytków zespołu rezydencyjno-urbanistycznego (na egzemplarzu oryginalnym nakreślone czytelną, grubą linią o odmiennym niż tło planu kolorze). Wskazane na ww. planie granice ochrony konserwatorskiej zabytkowego zespołu nie posiadają odniesienia do obowiązujących w dacie wydania decyzji podziałów geodezyjnych oraz nazw ulic, a także w swym przebiegu nie zamykają graficznie określonego obszaru. Po przeniesieniu granic ochrony konserwatorskiej z opisywanego powyżej planu na aktualną mapę ewidencyjną - nr ewidencyjny [...] z dnia [...] lipca 2005 r., wydaną przez Starostwo Powiatowe w [...] [...], znak: [...] określono przebieg części granic wpisu do rejestru zabytków w obrębie niżej wymienionych ulic (z numerami nieruchomości wyznaczającymi granice zespołu):
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...]; [...] - [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...]),
- - ul. [...](działki graniczne o nr ew. [...] - [...]),
- - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]) - ul. [...](działka graniczna o nr ew. [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...]),
- - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]) - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...] - [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...]- [...]),
- - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]) - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...]),
- - ul. [...](działki graniczne o nr ew. [...] - [...]),
- - ul. [...](działka graniczna o nr ew. [...]) - ul. [...]w (działka graniczna o nr ew. [...]),
- - ul. [...]w (działka graniczna o nr ew. [...]) - ul. [...] (działka graniczna o nr ew. [...]),
- - ul. [...] (działki graniczne o nr ew. [...] - [...]).
[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że określone w taki sposób granice wpisu do rejestru zabytków zespołu rezydencyjno-urbanistycznego w [...] [...] nie precyzują zasięgu wpisu do rejestru zabytków zespołu od strony zachodniej oraz w częściach zamykających osie widokowe zespołu pałacowo-parkowego północ-południe (tj. ul. [...] i ul. [...]), a także w częściach zamykających ulice: [...] i [...], nie uwzględniają także istniejących obecnie elementów zagospodarowania terenu i zabudowy. Skutkiem powyższego niemożliwe jest w pełni precyzyjne określenie granic zespołu objętego ochroną konserwatorską na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...].
W ocenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dokładne określenie granic wpisu do rejestru zabytków w ww. częściach obszaru wpisanego do rejestru zabytków może nastąpić dopiero po weryfikacji administracyjnej ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...] o wpisie przedmiotowego zespołu. W zaistniałej sytuacji określenie prawidłowych granic obszaru wpisanego decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r., znak: [...] jako zespół rezydencyjno-urbanstyczny w [...] [...], będzie możliwe na drodze postępowania administracyjnego w oparciu o aktualną analizę uwarunkowań.
Stwierdzić zatem należy, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie odnosząc się przy wydaniu zaskarżonej decyzji do treści ww. postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2011 r. naruszył art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. Zapadłe rozstrzygnięcie organu II instancji należy uznać za przedwczesne.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie miał na uwadze stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawarte w ww. postanowieniu z dnia [...] lutego 2011 r., iż niemożliwe jest w pełni precyzyjne określenie granic przedmiotowego zespołu objętego ochroną konserwatorską na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 1967 r. W tym kontekście oceni, czy kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną. Jednocześnie organ będzie miał na względzie szczególny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jako trybu umożliwiającego kontrolę również ostatecznych rozstrzygnięć, co stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I i II sentencji wyroku.