Uzasadnienie
W dniu 24 lutego 2010 r. wpłynął do Sądu, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy J. R., w którym wnioskodawca wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
W treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, J. R. zaznaczył, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Dochodem w rodzinie jest dochód z emerytur skarżącego i jego żony w łącznej wysokości 2552 zł. Wskazał, że posiada mieszkanie w domu wielorodzinnym o pow. 95 m2, posiada również nieruchomość rolną o pow. 0,566 ha, a także 4 działki o łącznej pow. 2550 m2. Ponadto wskazał, że jest emerytem chorym na cukrzycę,a żona choruje na serce i nadciśnienie tętnicze.
Na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2009 r., odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Na postanowienie to wpłynął sprzeciw, z tego względu wymienione postanowienie straciło moc, a sprawa przyznania prawa pomocy podległa rozpoznaniu na nowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych.
Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy J. R. podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Dochodem w rodzinie jest dochód z emerytur skarżącego i jego żony w łącznej wysokości 2552 zł. Wskazał, że posiada mieszkanie w domu wielorodzinnym o pow. 95 m2, posiada również nieruchomość rolną o pow. 0,566 ha, a także 4 działki o łącznej pow. 2550 m2. Ponadto wskazał, że jest emerytem chorym na cukrzycę, a żona choruje na serce i nadciśnienie tętnicze.
Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszony przez wnioskodawcę zły stan jego zdrowia i zdrowia małżonku i związane z nim wydatki na leczenie uznano, że J. R. kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wnioskodawca nie podał wprawdzie wysokości wszystkich wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego.
Zestawiając wysokość należnego wpisu sądowego, ewentualnych kosztów sądowych z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, należało przychylić się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie ich od kosztów sądowych.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.