Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2011r., znak (...) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) lipca 2011r. znak (...), którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2011r., znak (...).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Podkreślił nadzwyczajny charakter postępowania nieważnościowego wynikający z przepisu art. 156 § 1 k.p.a., potrzebę kontroli decyzji według stanu sprawy na datę wydania decyzji.
W sprawie ustalono, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym - (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2011r., znak (...), uchylała decyzję ją poprzedzającą, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) grudnia 2010r., nr (...), i nakazywała m.in. B. R. – jako kuratorowi spadku, po zmarłym S. R., opróżnienie budynku przy ul. (...) w S., umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Stwierdzono, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, który B. R. wniosła w dniu (...) lutego 2011r. nie zasługuje na uwzględnienie, decyzja objęta wnioskiem nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych w rozumieniu art. 156 § k.p.a.. W szczególności, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wnioskodawczyni, że decyzja została skierowana do niej choć nie była stroną postępowania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) listopada 2010r., sygn. akt I Ns 215/10 doszło do ustanowienia B. R. kuratorem spadku, po jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, której dotyczy decyzja. Kurator spadku zarządza majątkiem spadkowym (art. 667 k.c., art. 935 § 1, 936, 667 § 2 k.p.c.), tym samym kuratora spadku należy traktować jako zarządcę w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo budowlane. Rozstrzygniecie, objęte kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją, w kontekście stanu budynku i ww. ustaleń odpowiada dyspozycji przepisu art. 68 ustawy Prawo budowlane.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła B. R., dochodząc stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji tego organu.
Skarżąca wskazała, że postanowienie Sądu Rejonowego w S., którym powołano ją na kuratora spadku, zostało uchylone następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) maja 2011r., w sprawie o sygn. akt (...), a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił ponownie, że miał obowiązek badania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji według stanu sprawy na datę tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja tego organu nie odpowiadają przepisom prawa.
Ma racje organ wywodząc, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym i tylko wady, opisane w dyspozycji art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.
Prawidłowe było też założenie organu, że kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym może odnosić się tylko do stanu sprawy na datę wydania decyzji.
W ocenie Sądu podstawową wadą niniejszego postępowania nieważnościowego, a w konsekwencji wadliwego rozstrzygnięcia było to, że organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, jaki miał miejsce właśnie w dacie wydania kontrolowanej decyzji.
I tak, decyzja ta zapadła w dniu (...) stycznia 2011r., i w odniesieniu do kuratora spadku opierała się na nieprawomocnym, podkreślmy nieprawomocnym w tej dacie postanowieniu Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) listopada 2010r., sygn. akt (...) Postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) maja 2011r., w sprawie o sygnaturze akt (...) - uchylono postanowienie Sądu pierwszej instancji, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
Tym samym w świetle ww. okoliczności bezsprzeczne jest, że skierowana m.in. do B. R., jako kuratora spadku, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła w dacie, kiedy postanowienie w przedmiocie ustanowienia kuratora nie było prawomocne, zatem B. R. w dacie decyzji kontrolowanej obecnie, nie była kuratorem spadku. Nie było podstaw kierowania nakazu, wobec osoby, która kuratorem prawomocnie nie została ustanowiona.
Powyższe okoliczności, wymuszają ponowną ocenę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji w kontekście przepisu art. 156 § 1 kpt 4 k.p.a. w zw. z art. 61 i 68 ustawy Prawo budowlane.
W ramach tej kontroli organ uwzględni nie tylko to, że w dacie kiedy zapadała decyzja skierowana do B. R. - jako kuratora, ta nie była kuratorem spadku (w świetle przepisów prawa postanowienie w tym przedmiocie nie było prawomocne), ale i to, że w świetle prawomocnego postanowienia Sądu drugiej instancji nie została kuratorem spadku. Tym samym nie doszło do, nazwijmy to, konwalidowania wady decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu i dokona ponownej oceny decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).