Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił zmiany postanowienia z dnia 13 stycznia 2017r. wydanego w przedmiocie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi oraz wpisu od skargi kasacyjnej i oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie oraz przyznał skarżącej S. R. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w W. pismem z dnia 10 maja 2017r. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.
W dniu 23 maja 2017r. adwokat A. K. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy w czytelni Sądu. Następnie pełnomocnik z urzędu w dniu 8 czerwca 2017r. reprezentował skarżącą na rozprawie. Wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one pokryte w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017r. oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...].
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369), powoływanej dalej jako p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe w I instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 14 października 2016 r. skargą do Sądu, a zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie", które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie zaś do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 rozporządzenia).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącej reprezentował ją w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Na rozprawie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu wg norm przepisanych oraz oświadczył, że nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 240 zł (tj. ½ z kwoty 480 zł), powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (tj. kwotę 55,20 zł).
Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.