Uzasadnienie
VII SA/WA 2607/14
Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267- dalej KPA) po rozpatrzeniu zażalenia I. i J. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o zaliczeniu wpłaty I. O. w wysokości 10.000,00 zł na poczet kary wymierzonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] znak: [...] w wysokości 75.000,00 zł, w ten sposób, iż na poczet należności głównej zaliczono – 6.088,85 zł, na poczet odsetek od zaległości podatkowej - 3.911,15 zł, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB) wymierzył I. i J. O. karę w wysokości 75.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania rozbudowanej części budynku usługowego - serwis urządzeń medycznych na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...].
W wyniku zażalenia stron, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej [...] WINB), postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.
Strony zaskarżyły w/w postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 900/09 oddalił skargę w tym zakresie.
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1814/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną I. i J. O. na powyższy wyrok.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. kierowanym do Wojewody [...] strony wniosły o częściowe umorzenie należności, umorzenie odsetek oraz zatrzymanie naliczania odsetek od dnia wniesienia wniosku.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] znak: [...] odmówił umorzenia w części bądź w całości wymierzonej kary.
Od powyższej decyzji Państwo I. i J. O. złożyli odwołanie do Ministra Finansów, który decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] znak: [...], Wojewoda [...] odmówił umorzenia w części kary, wymierzonej postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...].
Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., Państwo I. i J. O. złożyli odwołanie do Ministra Finansów.
Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W dniu [...] lutego 2014 r. na konto Wydziału Finansów [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wpłynęła, dokonana przez Panią I. O., wpłata w wysokości 10.000,00 zł, na poczet wymierzonej kary.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], Wojewoda [...] dokonał zaliczenia wpłaty.
Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] marca 2014 r., Państwo I. i J. O. złożyli zażalenie do Ministra Finansów.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] Minister Finansów uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] Wojewoda [...] zaliczył wpłatę w wysokości 10.000,00 zł na poczet należności głównej w wysokości 6.088,85 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę w wysokości 3.911,15 zł.
Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., Państwo I. i J. O. złożyli zażalenie do Ministra Finansów.
Minister Finansów utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, iż stosownie do treści art. 59g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 dalej Prawo budowlane) kara z tytułu nielegalnego użytkowania jest wymierzana przez właściwy organ nadzoru budowlanego w drodze zaskarżalnego postanowienia, a należność wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia po jej wymierzeniu w kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek bankowy tego urzędu. W przypadku nieuiszczenia kary w terminie podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków jest wojewoda. W art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego zawarto odesłanie, że do kar stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm), z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie.
Do kar możliwe jest więc odpowiednie zastosowanie przepisów m.in. rozdziału 5 (zaległość podatkowa), rozdziału 6 (odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna) czy rozdziału 7a (ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych).
Organ też podkreślił, iż w przypadku gdy dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie - art. 55 § 2 w związku z art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty stanowi akt formalny, jest to techniczne, arytmetyczne rozliczenie dokonanej wpłaty. W ocenie Ministra Finansów, zaskarżone postanowienie Wojewody [...] o zaliczeniu wpłaty z tytułu wymierzonej kary jest prawidłowe i zostało wydane zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.
Minister Finansów odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, iż w znanym Stronom wyroku z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2870/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził, że kara jest niepodatkową należnością budżetową. W ocenie organu nie znajdują uzasadnienia twierdzenia o braku naliczania odsetek w okresie zawieszenia postępowania przed WSA w Warszawie, rozpatrującego skargę na postanowienie o wymierzeniu kary. Wskazywany przez Strony przepis art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej odnosi się do postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, a nie przez sąd administracyjny. Przywołany powyżej przepis dotyczy zawieszenia z urzędu postępowania wymiarowego (postępowania w przedmiocie ustalenia lub określenia wysokości należności publicznoprawnej) a nie postępowania sądu administracyjnego, badającego zgodność z prawem ustalenia należności.
W niniejszej sprawie postępowanie "wymiarowe" czyli o wymierzeniu kary nie było zawieszone przez organy nadzoru budowlanego, lecz Strony zaskarżyły do sądu administracyjnego ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie kary. Poza tym, jeżeli skutki materialnoprawne wynikają z działania sądu administracyjnego, to przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie na to wskazują np. art. 70 § 6 pkt 2 traktujący o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wskutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Nieuprawniony w ocenie Organu jest również zarzut braku uwzględnienia przez organ pierwszej instancji obniżonej stawki odsetek za zwłokę, albowiem stawka ta nie ma w sprawie zastosowania.
Zgodnie z art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%. W przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty i zapłaty w całości, w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty, zaległości podatkowej, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 75% stawki, o której mowa w § 1 - art. 56 § la Ordynacji podatkowej.
Organ wyjaśnił też, iż przy wyliczaniu odsetek za zwłokę Wojewoda [...] przyjął kwotę 74.613,85 zł, albowiem, jak wynika z akt sprawy, jest to kwota aktualnej wysokości należności głównej. Z pierwotnie ustalonej kary w wysokości 75.000,00 zł w dniu [...] lutego 2013 r. potrącono kwotę 386,15 zł w wyniku czynności podjętych przez Urząd Skarbowy w [...].
Wojewoda [...] dokonał prawidłowych obliczeń, wyraźnie podając początkową datę naliczania odsetek z zwłokę, okresy braku naliczania odsetek, z podaniem przyczyn takiego stanu rzeczy oraz datę końcową naliczania. Organ pierwszej instancji wskazał także stawkę odsetek za zwłokę, liczbę dni do której dana stawka ma zastosowanie oraz kwotę odsetek za zwłokę za konkretny okres.
Podniesiony zarzut braku wskazania przez Wojewodę [...] podstawy prawnej dla zastosowania danej stawki odsetek za zwłokę, stanowi oczywiście pewnego rodzaju uchybienie. Jednakże, zdaniem Ministra Finansów, uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, albowiem stawki odsetek za zwłokę zostały prawidłowo przyporządkowane do okresów ich obowiązywania.
Podstawa prawna zastosowanych przez organ pierwszej instancji stawek odsetek za zwłokę została wskazana w tabeli. Poza tym, informacje o wysokości stawek odsetek za zwłokę są powszechnie dostępne m.in. na stronie internetowej Ministerstwa Finansów http://www.finanse.mf.gov.pl/pl w zakładce ABC Podatków/Tabela stawek odsetek od zaległości podatkowych.
Szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. W sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Z 2005., 165,poz.1373 z późn.zm.)
Skargę na powyższe postanowienie złożyli I. O. i J. O. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138 §1 pkt 1 KPA poprzez jego błędną wykładnię, art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 KPA poprzez błędne sformułowanie uzasadnienia, jak również dokonanie błędnych ustaleń co do wysokości naliczonych i należnych odsetek. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w przedmiotowej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 62 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o zaliczeniu dokonanej wpłaty na poczet kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu (należność główną i odsetki).
Zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Stosownie natomiast do treści art. 59 g ustawy Prawo budowlane karę, o której mowa w art. 59f ust. 1, właściwy organ wymierza w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Wymierzoną karę wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, w kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek bankowy tego urzędu. W przypadku nieuiszczenia kary w terminie podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Do kar, o których mowa wyżej, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1 tego przepisu, przysługują wojewodzie.
Dział III Ordynacji podatkowej zawiera m.in. następujące rozdziały: powstanie zobowiązania podatkowego, odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta, zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych, terminy płatności, zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę i opłata promulgacyjna, wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, przedawnienie, nadpłata, podpisywanie deklaracji, korekta deklaracji.
Z powyższej regulacji wynika, że odesłanie do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej w art. 59g ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie będzie polegało na stosowaniu tych przepisów wprost, ale z odpowiednimi zmianami, a niektóre z tych przepisów nie będą w ogóle mieć zastosowania przy wymierzaniu kary pieniężnej w trybie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Do kary z tytułu nielegalnego użytkowania mają odpowiednie zastosowanie przepisy rozdziału 5 Ordynacji podatkowej o zaległości podatkowej, rozdziału 6 określające odsetki za zwłokę i opłatę prolongacyjną oraz rozdziału 7a zawierającego zasady uzyskania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2011 r. sygn.akt II OSK 386/10.
W sprawie kontrolowanej przez Sąd nie budzi wątpliwości, iż postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania jest prawomocne i co istotne rozstrzygnięcie to w momencie dokonania zaliczenia wpłaty funkcjonowało w obrocie prawnym.
Wysokość kary w dniu rozstrzygania sprawy przez organ wynosiła 74.613,85 zł. Kwota ta stanowiła również podstawę wyliczenia odsetek za zwłokę. Kwota ta nie była kwestionowana przez skarżących w skardze kierowanej do Sądu.
W dniu [...] lutego 2014 r. została dokonana wpłata przez I. O. w wysokości 10.000 zł.
Zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba, że podatnik wskaże, na poczet, którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowych stosuje się art. 55 § 2, Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Podkreślić przy tym należy, że postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 62 ustawy - Ordynacja podatkowa, ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa.
Co więcej, w postanowieniu tym, organ podatkowy nie orzeka o wysokości zaległości podatkowych, ciążących na podatniku i nie prowadzi postępowania w tym zakresie. Treść postanowienia jest bowiem pochodną danych wynikających z innych aktów (deklaracji, decyzji), podejmowanych w odrębnym trybie, w rozpatrywanym przypadku - w decyzji określającej wysokość kary z tytułu nielegalnego użytkowania.
Reasumując, w związku z tym, iż w dniu [...] lutego 2014 r. tj. w dniu dokonania wpłaty w wysokości 10.000,00 zł, ciążyła na Stronie zaległość co do kary z tytułu nielegalnego użytkowania, podlegała ona w wykonaniu dyspozycji art. 62 § i i art. 55 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa zaliczeniu na zaległość oraz odsetki za zwłokę.
Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż organ podatkowy dokonując zaliczenia wpłaty na zaległości podatkowe nie ocenia prawidłowości rozstrzygnięć zapadłych w sprawie wymiarowej, poprzedzającej wydanie postanowienia. Postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty dokonanej przez podatnika na zaległości podatkowe zmierza jedynie do dokonania odpowiednich rozliczeń środków pieniężnych podatnika, które wpłacił do urzędu bezpośrednio lub za pośrednictwem banku. W toku tych czynności nie bada się ponownie wysokości powstałych zobowiązań, lecz zaspokaja się wierzytelności pieniężne w kształcie jaki wnioskuje podatnik lub wyznaczają przepisy prawa podatkowego.
W konsekwencji powyższego należy podkreślić, że zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą co do zaskarżonego postanowienia mogą odnosić się wyłącznie co do dokonanego zaliczenia.
Z treści postanowienia organu I instancji wynika, iż odsetki zostały naliczone od dnia [...] sierpnia 2007 r. zgodnie z zapisem postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. doręczonego stronie w dniu [...] sierpnia 2007 r., iż wpłaty wymierzonej kary należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia powyższego postanowienia. Od tego dnia powstała zaległość, której skutkiem było naliczanie odsetek.
Odsetki były naliczane od dnia [...] sierpnia 2007 r. do [...] września 2007 r. i następnie od [...] stycznia 2008 r. do [...] lutego 2013 r. W okresie od [...] września 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. oraz od [...] lutego 2013 r. odsetki nie były naliczane zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Za okresy wskazane wyżej łącznie wyliczono kwotę odsetek w wysokości 47.928 zł. Taką też wysokość przyjęto przy sposobie rozliczenia dokonanej wpłaty.
Nie jest przy tym zasadny zarzut skargi, iż organy błędnie wyliczyły wysokość odsetek. Jak wynika z zestawienia sposobu naliczenia odsetek zawartego zarówno w postanowieniu organu I instancji, jak również w postanowieniu organu odwoławczego wyliczona kwota jest tożsama i wynosi 47.928 zł. Błąd skarżących w tym zakresie wynika zapewne z tego, iż organ I instancji oddzielnie wyliczył kwoty odsetek za okres od [...] sierpnia 2007 r. do [...] września 2007 r. i następnie od [...] stycznia 2008 r. do [...] lutego 2013 r. Zsumowanie kwot odsetek za powyższe okresy daje dokładnie kwotę wskazaną wyżej.
Nie został naruszony również przepis art. 15 KPA w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Istotnie organ I instancji nie podał podstaw prawnych wysokości wyliczonych odsetek ustawowych, jednakże błąd ten został uzupełniony przez organ II instancji, a ponadto akty prawne zawierające wysokość odsetek są powszechnie dostępne na stronach internetowych urzędów skarbowych.
Prawidłowo organ uznał, iż zawieszenie postępowania sądowego nie powoduje wstrzymania naliczania odsetek. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przepis ten dotyczy jedynie postępowania administracyjnego i nie ma swojego odpowiednika w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn.. akt II FSK 2152/10 wyrażono pogląd iż "Pojęcie "postępowania", o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 4 o.p. oznacza postępowanie zwykłe. Przyjęcie, że art. 54 § 1 pkt 4 o.p. obliguje do nienaliczania odsetek za zwłokę w przypadku zawieszenia postępowania wznowionego, jest w związku z tym nieuprawnione." (LEX nr 1218951). Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższy pogląd.
Zatem, reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie zakwalifikowały karę z tytułu nielegalnego użytkowania i wykazały zwłokę z tego tytułu. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaś zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały wpływ lub mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie zostały naruszone zatem przepisy wskazane w zarzutach, w szczególności art.138 § 1 pkt 1 KPA.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę oddalił