Uzasadnienie
Skarżący w skardze z dnia 5 października 2012 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2000 r. [...], mocą której udzielono A. G. pozwolenia na budowę wytwórni wyrobów betonowych na działce nr ew. [...] położonej w m. [...] gm. [...].
We wniosku podniesiono, iż wprowadzenie w życie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla wnioskodawcy jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w ww. wytwórni wyrobów betonowych. Wnioskodawca wskazał, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie będzie mógł wykonywać działalności gospodarczej w aktualnym miejscu (brak pozwolenia na budowę). Spowoduje to powstanie znacznych kosztów rozbiórki, przeniesienia wytwórni na inne miejsce i prowadzenia postępowań odszkodowawczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine). Przy czym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest jego uzasadnienie i wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez odniesienie się do konkretnych okoliczności.
Sąd wydając orzeczenie w niniejszej sprawie w oparciu o art. 61 p.p.s.a. oparł swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy wskazać, że argumenty podane przez wnioskodawcę nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie odnoszą się one bezpośrednio do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę bezpośrednio spowoduje zamknięcie zakładu pracy skarżącego, czy też przeniesienia go w inne miejsce. Skutek związany z zamknięciem zakładu możnaby rozważać w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie. Ponadto nie można także uznać, że wydanie zaskarżonej decyzji jest jednoznaczne z wydaniem nakazu rozbiórki. Wykonanie ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z możliwością wszczęcia postępowania naprawczego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki, jednakże skutek ten nie wynika wprost z decyzji o stwierdzeniu nieważności, a mógłby powstać dopiero w konsekwencji dodatkowego postępowania administracyjnego (a więc nie wynika wprost z niniejszej sprawy).
Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę nie podlega wstrzymaniu wykonania, gdyż nie nadaje się do przymusowego wykonania w drodze egzekucji administracyjnej (przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie). Zaskarżona decyzja nie będzie zatem mogła wywołać bezpośrednio skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 2 października 2008 r. sygn. akt II OZ 994/08 – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i orzekł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.