Uzasadnienie
W dniu 20 października 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) Stowarzyszenie [...] z siedzibą w O. wniosło skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. Pod skargą podpisała się R. D. Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji.
W piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) strona skarżąca poinformowała, iż Stowarzyszenie jest stowarzyszeniem zwykłym.
Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego podpisanego przez wszystkich członków stowarzyszenia udzielonego R. D. do działania w imieniu stowarzyszenia w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2632/14 lub skargi podpisanej przez wszystkich członków stowarzyszenia oraz listy członków stowarzyszenia i regulaminu stowarzyszenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie R. D. przysłała pismo, w którym poinformowała, że cofa skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego znak [...], wskazując, że koszty sporządzenia żądanych dokumentów przerosłyby możliwości finansowe stowarzyszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym, powinna, zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie, będące Stowarzyszeniem zwykłym, wniosło do Sądu skargę opatrzoną jedynie podpisem R. D. Wskazać należy, że stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej, co oznacza, że tworzą je wszyscy członkowie, a więc grupa osób fizycznych zorganizowana pod kątem prowadzenia określonej działalności niezarobkowej, zaś regulamin takiego stowarzyszenia reguluje tylko sposób działania tych osób fizycznych – nie mają zastosowania przepisy art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 885 ze zm., dalej: Prawo o stowarzyszeniach), jak w odniesieniu do stowarzyszeń zarejestrowanych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dlatego też w świetle dyspozycji art. 2 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach taka grupa osób może działać w ramach wewnętrznej struktury organizacyjnej, lecz nie ma żadnych organów, gdyż nawet przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe nie jest jego organem, o czym jednoznacznie stanowi art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1308/11). Z kolei skutkiem prawnym braku osobowości prawnej stowarzyszenia zwykłego jest brak zdolności do czynności prawnej, jak i brak własnego majątku.
Z powyższego wynika, że skarga byłaby skutecznie wniesiona, gdyby podpisali ją wszyscy członkowie Stowarzyszenia (lub gdyby udzielili oni pełnomocnictwa osobie podpisującej skargę), tymczasem podpisała ją jedynie R. D. W tej sytuacji pismo cofające skargę, również podpisane tylko przez R. D., należy uznać za bezskuteczne, bowiem cofnąć można tylko skargę skutecznie wniesioną.
Mając powyższe na uwadze, Sąd wobec nieuzupełnienia braków formalnych odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.