Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę poinformował Sąd, iż w dniu [...] stycznia 2015 r. decyzją nr [...] - której oryginał organ dołączył do akta administracyjnych sprawy - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po rozpatrzeniu skargi E.G. uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca2014 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W piśmie z dnia 25 marca 2015 r. organ poinformował, że żadna ze stron postępowania nie złożyła skargi na decyzję autokontrolną z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Wskazać należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te muszą stanowić przeszkodę o charakterze trwałym, powodującą niemożność dalszego toku postępowania. Przy czym należy zauważyć, iż są to zdarzenia, które nie istniały przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego.
W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności, w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 210 § 2 cytowanej ustawy.