Uzasadnienie
W niniejszej sprawie skarżący A. W. w piśmie z dnia 15 marca 2009 r. zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z tego względu przy piśmie z dnia 27 marca 2009 r. przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 8 kwietnia 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony wprawdzie na urzędowym formularzu, jednakże nie wypełniony właściwie. Z uwagi na tę okoliczność pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez oznaczenie w rubryce nr 4, o co skarżący wnosi – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to (wraz z załączonym kolejnym formularzem) zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 kwietnia 2009 r. W wyznaczonym terminie A. W. nadesłał kolejny formularz wniosku, w którym również nie określił zakresu żądania.
Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 2 czerwca 2009 r. pozostawiono bez rozpoznania w/w wniosek A. W. Na wymienione zarządzenie został złożony sprzeciw, w którym skarżący wskazał, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Tym samym w/w zarządzenie straciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Z treści złożonego wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy oraz ze złożonego sprzeciwu wynika, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami, którzy są w podeszłym wieku i którzy są schorowani. Z treści złożonego wniosku wynika również, że skarżący jest bezrobotny i wykonuje dorywczo prace zlecone mu przez inne osoby. Strona utrzymuje się z wynagrodzenia otrzymywanego za wykonanie wymienionych prac. Łączny dochód w rodzinie, na który składa się wynagrodzenie skarżącego oraz emerytury rodziców skarżącego wynosi około 2116,32 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 49 m2, oborę i stodołę.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową A. W. Sąd zważył, że uzasadnione jest przychylenie się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).