Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) - sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wydanej w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji poprzez wykreślenie: - w wierszu drugim słowa: "DECYZJA"; i wpisanie w to miejsce słowa: "POSTANOWIENIE", - w orzeczeniu słów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję", i wpisanie w to miejsce słów: "utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie", - w ostatnim zdaniu uzasadnienia, słów: "Niniejsza decyzja jest ostateczna", i wpisanie w to miejsce słów: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne".
Organ wyjaśnił, iż Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Następnie, Wojewoda [...] sporządzając rozstrzygnięcie popełnił oczywistą omyłkę polegającą na podaniu niewłaściwej nazwy orzeczenia - w miejsce decyzji, powinno być - postanowienie. Omyłka organu powstała na skutek niepełnego naniesienia zmian w innym dokumencie elektronicznym. Sprostowanie to nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia. Uwzględniając oczywistość, iż błąd miał charakter niefortunnej omyłki, organ orzekł o sprostowaniu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia S. S. - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Wskazał, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Organu wojewódzki postąpił prawidłowo prostując ww. akt. Wojewoda [...] jako organ II instancji, właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia stosownie do art. 138 w zw. z art. 144 k.p.a., winien wydać rozstrzygnięcie w formie postanowienia, a nie decyzji. Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.
W ocenie organu, omyłka polegająca na wskazaniu nieprawidłowej formy rozstrzygnięcia, przy zachowaniu przepisów postępowania, z uwagi na jej oczywisty charakter, może być sprostowana w trybie art. 113 k.p.a.
Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik postępowania.
W ocenie skarżącego wbrew stanowisku organu administracji publicznej nie można przyjąć, iż błędne oznaczenie formy prawnej rozstrzygnięcia może zostać uznane za wadę nieistotną, którą można usunąć w wyniku sprostowania. Jak jednoznacznie przyjęto w doktrynie i orzecznictwie nie ma charakteru wady nieistotnej takie uchybienie, którego dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Wojewoda [...] jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2 Prawa Budowlanego, które odnoszą się do wydania decyzji, a nie postanowienia. Świadczy to niewątpliwie o tym, iż organ dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego i nieprawidłowo zastosował przywołane wyżej przepisy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu, prostujące oczywistą omyłkę pisarską, wydane o oparciu o art. 113 §1 k.p.a.
Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Uregulowana w wyżej wymienionym przepisie instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie.
Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż zaistniały błąd można było usunąć stosując tryb sprostowania określony w art. 113 § 1 k.p.a.
Organ sprostował omyłkę w wydanej w dniu [...] kwietnia 2012r., decyzji poprzez wykreślenie słowa: "decyzja" i wpisanie w to miejsce słowa: "postanowienie"; w orzeczeniu słów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję", i wpisanie w to miejsce słów: "utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie" oraz poprzez wykreślenie w ostatnim zdaniu uzasadnienia, słów: "Niniejsza decyzja jest ostateczna", i wpisanie w słów: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne".
Należy podkreślić, iż organ administracji publicznej wydaje postanowienia w sytuacjach przewidzianych w kodeksie. Podstawowa i zasadnicza różnica między decyzją a postanowieniem polega na tym, że decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną, co do jej istoty i kończy zarazem sprawę w danej instancji lub nie rozstrzygając sprawy, co do jej istoty, kończy postępowanie administracyjne (decyzja o umorzeniu postępowania), natomiast postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, lecz rozstrzyga kwestie proceduralne związane z tokiem postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że decyzja jest aktem stosowania materialnego prawa administracyjnego, zaś postanowienie jest aktem stosowania norm procesowych; decyzja administracyjna załatwia sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1, natomiast postanowienie - sprawę procesową ewentualnie proceduralną (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 62).
Biorąc powyższe pod uwagę nadanie orzeczeniu właściwej formy prawnej nie jest dowolne i w przypadku jej złego określenia nie może być przez organ w swobodny sposób prostowane.
Podkreślić należy, iż przedmiotem sprostowania w trybie określonym w komentowanym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem, a przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca.
Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądowym poza sporem pozostaje stanowisko, że w postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.
Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 kwietnia 2001 r., II SA/863/00, LEX nr 77522; 24 września 1988 r." I SA 152/97, 24 września 1999 r" IV SA 1184/97, 1.07. 1999 r" IV SA 1067/97 niepubl.).
Kierując się powyższą argumentacja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm