Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], wstrzymujące na wniosek H. i E. K. wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], uchylającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia B. W. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ociepleniu budynku mieszkalnego i umarzającej postępowanie.
Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw do dokonanego przez B. W. zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia ocieplenia budynku mieszkalnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] ponownie wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia. Po rozpoznaniu odwołania B. W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
Na wniosek H. K. i E. K. postępowanie, zakończone ww.. decyzją ostateczną, zostało wznowione. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uwzględniając zażalenie H. i E. K., uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1786/13 uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że zapadło z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ drugiej instancji powinien rozstrzygnąć reformatoryjnie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jeszcze przed ww. wyrokiem Sądu, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], stwierdzając, że spełniona została przesłanka z art. 152 § 1 k.p.a., tj. okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W wyniku rozpoznania zażalenia B. W., postanowieniem z dnia [...]października 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. postanowienie Organ, powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że do zastosowania instytucji z art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa, co nie oznacza przesądzenia, czy decyzja zostanie uchylona, czy też nie. Stwierdził, że organ pierwszej instancji miał podstawy do uznania, iż istnieją warunki do wydania kwestionowanego postanowienia, albowiem okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. H. i E.K. nie brali udziału w postępowaniu, choć przedmiotowa inwestycja obejmuje swoim zakresem należącą do nich działkę. Zgłoszenie zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego.
Dopiero wniesienie w formie decyzji sprzeciwu przez Prezydenta Miasta [...] spowodowało wszczęcie nowego postępowania w rozumieniu art. 61 k.p.a., do którego należy stosować przepisy tego kodeksu, w tym również art. 28, stąd dopiero w tym momencie H. i E. K. mogli uzyskać wiedzę o toczącym się postępowaniu i zgłosić swój udział. Wskazuje to, że nie uczestniczyli w nim na wcześniejszym etapie bez ich winy.
Ponadto, organ podkreślił także, że nie zaistniała żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 146 k.p.a., a postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] było ostateczne, więc Wojewoda [...] nie naruszył przepisów postępowania, rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę, nawet w sytuacji złożenia przez B. W. skargi do sądu administracyjną na to postanowienie.
Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika ponadto, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] odmówił uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej. Po rozpoznaniu odwołania H. i E. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na opisane na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł B. W., dochodząc jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 138 § 2, 7, 77 i 80 k.p.a. Podniósł, że przysługująca mu służebność ma charakter czynny – państwo K. jako właściciele gruntu obciążonego są zobowiązani prawem do znoszenia jego korzystania z tej części gruntu oraz służebności biernej, bowiem nie mogą dokonywać żadnych działań w stosunku do tej części gruntu. Wskazał też, że Prezydent Miasta [...] nie ma uprawnień do kontroli oświadczenia o prawie do dysponowania w przedmiocie prawdziwości zawartych tam danych, może prowadzić kontrolę jedynie w zakresie poprawności jego wypełnienia.
Skarżący podniósł, też że Prezydent Miasta [...] nie może w wykonaniu wytycznych zawartych w decyzji Wojewody z [...] czerwca 2012 r., wydać decyzje o ponownym sprzeciwie, gdyż w świetle art. 30 ust 5 ustawy Prawo budowlane utracił do tego kompetencje, co wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08. Ponadto, bezprawne jest żądanie sąsiadów o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 4 k.p.a. ponieważ nie wykazali organom źródła interesu prawnego lub obowiązku, zaś skarżone postanowienie cyt., "jawi się jako arbitralne – przymknięto oko na nie legalne działanie organów po rozstrzygnięciu ustawowym i przemyca się sąsiadów jako stronę, udając że został zachowany legalizm w postępowaniu organów".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy doszło na podstawie art. 152 § 2 k.p.a. do wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej, uchylającej decyzje w przedmiocie sprzeciwu i umarzającej postępowanie w sprawie. Zasadnie organ wskazał na specyfikę postępowania i rozstrzygnięcia w oparciu o art. 152 k.p.a. Przepis dotyczy takiego stanu rzeczy, gdy na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie, podkreślmy wstępnie, przekonany o konieczności uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa nie wymaga udowodnienia, że decyzja ostateczna będzie uchylona.
Wystarczające jest dokonanie oceny prawdopodobieństwa. Zdaniem Sądu, organ sprostał ww. kryteriom i nie przekroczył uznania administracyjnego w warunkach, którego działał. Szersza, niż dokonały tego organy obu instancji argumentacja konieczności uchylenia decyzji ostatecznej lub braku takiej konieczności, prowadziłaby do faktycznego rozstrzygnięcia, właściwego dopiero na etapie decyzji wydawanej we wznowionym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).