Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] w części, dotyczącej rozbiórki 4 okien usytuowanych w dachu budynku, w odległości poniżej 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną i w tym zakresie odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., a w pozostałej części, tj. dotyczącej 2 okien usytuowanych w budynku od ulicy [...] oraz w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania robót, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem skarżącego rozebranie okien uniemożliwi mu zamieszkiwanie w pomieszczeniach nie mających światła dziennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego powyższych okoliczności.
Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd uznał, iż został jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie.
Sąd miał przede wszystkim na uwadze to, iż rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, stanowiącego jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych, substancji obiektu budowlanego oraz wiąże się z poniesieniem nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy.
W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki okien byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącego znacznej szkody, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy, i o dalszym losie przedmiotowych okien.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.