Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 138 § 2 i art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 43 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu N. oraz Likwidatora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru zakładów opieki zdrowotnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej we W. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Następnie, Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Nr [...], na podstawie art. 113 § 1 Kpa, sprostował oczywistą omyłkę w ten sposób, że na 1 stronie decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] w 17 wersie od dołu zamiast oznaczenia "[...]" wpisał oznaczenie "[...]-1".
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w/w błąd ma charakter oczywistej omyłki, dlatego należało ją sprostować.
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnieśli Starosta i Wicestarosta, reprezentujący Powiat N., wskazując, że przedmiotowe sprostowanie, w świetle zaprezentowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie mogło dotyczyć zmiany numeru decyzji bowiem taka czynność stanowi zmianę treści decyzji. Wadliwą decyzję administracyjną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 Kpa.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu w/w wniosku - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Minister Zdrowia, działając jako organ II instancji, wskazał, że stosownie do brzmienia art. 107 § 1 Kpa, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Natomiast przepis art. 107 Kpa nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku nadawania wydawanej decyzji administracyjnej numeru. Z tego względu błędne podanie numeru decyzji organu I instancji należy traktować wyłącznie jako oczywistą omyłkę pisarką, którą należy sprostować w formie postanowienia, co organ uczynił w dniu 17 października 2007r. wydając stosowne rozstrzygniecie w tej kwestii.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej we W. w Likwidacji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. i poprzedzającego go postanowienia Ministra Zdrowia Nr [...] z dnia [...] października 2007r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 113 Kpa, polegającą na przyjęciu, że sprostowaniu w drodze postanowienia podlegać mogą wszelkie błędy w decyzji byleby nie dotyczyły one elementów istotnych decyzji wskazanych w art. 107 Kpa.
Uzasadniając swoją skargę wskazała na wypowiedzi doktryny i orzecznictwa co do ograniczenia instytucji sprostowania zawartej w art. 113 § 1 Kpa jedynie do błędów i omyłek o charakterze nieistotnym (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 581; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1997r. sygn. akt SA/Ka 2714/95, "Prawo Gospodarcze" 1998, nr 3, s. 33). Stosując art. 113 § 1 Kpa nie można zmienić najistotniejszego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest sentencja. Z tego powodu przyjmuje się, że w razie sprzeczności pomiędzy sentencją (rozstrzygnięciem) decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjmować treść rozstrzygnięcia, a nie odwrotnie (wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1985r. sygn. akt IV SA 730/85, GAP 1987, nr 3, poz. 43).
W związku z powyższym, zdaniem strony skarżącej, zgodnie z art. 113 § 1 Kpa sprostowaniu podlegają "błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki". W przepisie tym zatem chodzi o drobne błędy i pomyłki. Do takich nie można zaliczyć błędów co do daty i numeru decyzji (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1990r. o sygn. akt: II SA 627/90).
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zapadły z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 7 Kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która jest naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ.
Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Jak wynika z akt sprawy, prostowana decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] została wydana po rozpoznaniu dwóch odwołań, tj. Zarządu Powiatu N. oraz Likwidatora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W..
W tym miejscu należy mieć na względzie fakt, że K. F., jako Likwidator Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W., wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...]-1/02/07, a nie jak wskazuje to organ administracyjny w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu pierwszo-instancyjnym - od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...]-1/01/07. Odwołanie od decyzji znak: [...]-1/01/07 zostało wniesione wyłącznie przez Zarząd Powiatu N..
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Minister Zdrowia jedną decyzją (Nr [...]) wydał rozstrzygnięcie, które dotyczyło dwóch różnych odwołań. Co prawda, zgodnie z art. 62 Kpa, możliwe jest wydanie jednego rozstrzygnięcia dotyczącego kilku różnych stron postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 28 września 2005r. o sygn. akt VI SA/Wa 327/05 (publ. LexPolonica nr 1884032) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przepis art. 62 Kpa określa wyłącznie przesłanki uzasadniające wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Prowadzenie takiego postępowania nie oznacza, że musi ono zakończyć się podjęciem jednej, skierowanej do wszystkich stron decyzji.
A więc w/w przepis dotyczy przede wszystkim możliwości wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania, które ewentualnie może zakończyć się wydaniem jednej wspólnej decyzji w sprawie dla kilku podmiotów.
Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] ani nie wszczął postępowania administracyjnego, ani nie prowadził go - w trybie art. 62 Kpa, co oznacza, że Minister Zdrowia nie mógł wydać w sprawie ostatecznej decyzji Nr [...], która dotyczyła dwóch różnych odwołań. Następnie powyższy błąd został powielony w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu pierwszo-instancyjnym, co może świadczyć o tym, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa. Zatem Minister Zdrowia, rozpoznając ponownie sprawę, winien rozważyć, czy wymieniona wyżej decyzja ze wzglądu na błędy jakie w niej tkwią, w ogóle podlega sprostowaniu, czy konieczne będzie zastosowanie innego trybu określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, celem wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem.
Natomiast, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy stwierdzić, że na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii i jest regulowana innymi przepisami, i dokonuje się w innym trybie.
W trybie art. 113 § 1 Kpa organ może jedynie sprostować decyzję. Postanowienie podjęte w tym przedmiocie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek.
Różnica między "zmianą decyzji" a "sprostowaniem decyzji" wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002r., sygn. akt IV SA 136/02, publ. M. Praw. 2002/24/1108). W przypadku gdy decyzja dotknięta jest istotną wadą - zmiany organ dokonuje decyzją na podstawie art. 154 - 163 Kpa, natomiast w przypadku wystąpienia wady nieistotnej, tj. takiej która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ administracyjny może postanowieniem w oparciu o art. 113 § 1 i 3 Kpa sprostować decyzję objętą "wadą nieistotną".
Tak więc, organ administracyjny postanowieniem może sprostować błędy pisarskie i oczywiste omyłki, które nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia podjętego w prostowanej decyzji.
W niniejszej sprawie, organ administracyjny dokonał sprostowania błędu pisarskiego nie w sentencji decyzji lecz w komparycji decyzji. W żadnej mierze nie można uznać, że komparycja decyzji zawiera rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ w tej części decyzji określa się podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz krótki opis przedmiotu sprawy. Dlatego należy uznać, że strona skarżąca błędnie powołała się w skardze na orzecznictwo sądowoadministracyjne, ponieważ przedmiotowe sprostowanie w żadnej mierze nie dotyczyło sentencji decyzji, która to zawiera rozstrzygnięcie w sprawie o treści: "orzeka uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania przez organ I instancji".
A więc przedmiotowe sprostowanie nie wywołuje skutku w postaci rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji. Ponadto przedmiotowym sprostowaniem nie dokonano zmiany decyzji w zakresie daty lub jego numeru, bądź innego oznaczenia.
Mając na względzie w/w okoliczności, należy stwierdzić, że błąd pisarki jaki został sprostowany w niniejszej sprawie (ze względu na jego rodzaj i charakter) jest oczywisty i podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa, a co za tym idzie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej - błąd ten nie wyczerpał znamion istotnej omyłki pisarskiej. Jednak ze względu na wady tkwiące w decyzji Nr [...], rozważenia wymaga okoliczność, czy decyzja ta w ogóle podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa.
W związku z powyższym, Minister Zdrowia rozpoznając ponownie niniejszą sprawę winien uwzględnić wymienione wyżej okoliczności.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.
Koszty zasądzono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.