Uzasadnienie
W dniu 18 grudnia 2015r. do Sądu wpłynął na obecnie obowiązującym formularzu PPF stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 1257) wniosek Z. B. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W formularzu wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego otrzymywanego z Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 604,00 złotych miesięcznie.
Do wniosku wnioskodawca załączył kserokopię pisma Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia 8 października 2015r. z którego wynika, że od 2004r. do 2015r. korzystał on z pomocy w postaci zasiłku stałego i zasiłków celowych.
Skarżący podał w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 32,4 m² (przy tym zaznaczył, że właścicielem jest Miasto [...] a zarządcą Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...]), nieruchomość rolną o pow. 5,42 ha. Wyjaśnił, że nieruchomość ta nie jest wykorzystywana rolniczo ze względu na jego stan zdrowia - jest osobą niepełnosprawną.
Wnioskodawca wskazał, że ponosi opłaty za energię elektryczną i gaz ok. 60,00 złotych miesięcznie. Oświadczył także, że na leczenie ponosi wydatki w wysokości około 100 złotych miesięcznie. Podał także, że koszty ponoszone za mieszkanie pozostają w sporze prawnym ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...]. Przedmiotem żądań spółdzielni jest kwota ok. 40.000 złotych.
Mając na uwadze powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawca nie uzyskuje bowiem żadnych stałych dochodów. Utrzymuje się jedynie z zasiłku otrzymywanego z Ośrodka Pomocy Społecznej w wysokości 604,00 złotych miesięcznie, który niewątpliwie przeznacza w całości na pokrycie koniecznych kosztów bieżącego swojego utrzymania. Przyjąć należy, że wnioskodawca nie ma możliwości poczynienia oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.