Uzasadnienie
Pismem z 2 października 2024 r. Skarżący – P. B.– wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...], znak: [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia rektora od 1 września 2024 r. Przedmiotową decyzję zaskarżył w części, w zakresie pkt 2 dotyczącego ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie należało podzielić stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż skarga, jako nienależąca do kognicji sądu administracyjnego, musi podlegać odrzuceniu. Organ słusznie wskazał, iż prawo do wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego, wynikające z art. 140 ustawy z 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 dalej: p.s.w.n.), stanowi element stosunku pracy między uczelnią i rektorem. W zakresie kompetencji Ministra nie jest więc rozstrzyganie o prawie do wynagrodzenia w ogólne, lecz jedynie do określenia jego wysokości.
Zasadność powyższego wynika ponadto z art. 147 ust. 1 p.s.w.n., bowiem zgodnie z tym przepisem w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy. Ustalenie wysokości wynagrodzenia oraz dodatku funkcyjnego następuje w akcie indywidualnym Ministra, niebędącym decyzją administracyjną, nie jest również aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt ten nie mieści się więc w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne.
Prezentowane przez organ stanowisko znajduje również oparcie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2013 r., I OSK 1677/13 (LEX nr 1557026). NSA wskazał w nim, iż "rektor uczelni publicznej jest pracownikiem uczelni zatrudnionym na określonym stanowisku, który pełni funkcję z wyboru – rektora. Pozostaje więc w stosunku pracy".
W tej sytuacji wniesiona w sprawie skarga na przedmiotową decyzję – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.