Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca – D. O., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji LPG o stację paliw wraz z infrastrukturą techniczną, w tym rozbudowę pawilonu stacji, budowę wiaty z dystrybutorem paliw i podziemnym zbiornikiem paliw Pb i ON o pojemności 20m3, budowę sieci kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym i separatorem substancji ropopochodnych, sieci wodociągowej z własnym ujęciem, hydrantu ppoż, instalacji gazu do celów grzewczych ze zbiornikiem o pojemności 2,7 m3 na terenie działki nr [...] w miejscowości J. W dniu 11 grudnia 2015 r. skarżąca złożyła do akt wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podała, że inwestor przystąpił do prac budowlanych o których mowa w zaskarżonej decyzji.
Wskazała, że organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył przepisy prawa materialnego oraz procesowego, które mogą być podstawą uchylenia decyzji. W ocenie skarżącej wniosek jest uzasadniony, bowiem uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji przyniesie straty również inwestorowi, który jest w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej.
Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.
Okoliczności podniesione przez skarżącą we wniosku nie stanowią natomiast przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że brak właściwego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 27/13, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepublikowane).
Również argumenty dotyczące poniesienia ewentualnych strat związanych z wykonaniem prac budowlanych, również przez inwestora, same w sobie nie przesądzają o możliwości powstania nieodwracalnej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania, w uznaniu Sądu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy bowiem zaznaczyć, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. – odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie wiązać się może z wszczęciem odpowiedniej procedury.
Sąd uznał zatem, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem uzasadnienie wniosku nie wskazuje i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku.
Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.