Uzasadnienie
Skarżący – Z. K., pismem z dnia [....] listopada 2014 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 grudnia 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie jednego egzemplarza podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy odpis zarządzenia oraz wezwanie zostały wysłane na adres skarżącego podany w skardze: ul. [....] (karta 12). Przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniu 4 i 12 grudnia 2014 r.) i nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Przesyłka została zwrócona do tut. Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. Zatem dniem doręczenia przesyłki był dzień 18 grudnia 2014 r. Natomiast termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 29 grudnia 2014 r. (poniedziałek).
Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 19 stycznia 2015 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony.
Skarżący nie zastosował się również do wezwania Sądu, bowiem nie podpisał skargi, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
W punkcie wyjścia wskazać należy, że każde pismo strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stanowi o tym wprost art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Obowiązek podpisania pisma dotyczy w szczególności skargi skierowanej do sądu (art. 57 § 1 p.p.s.a.).
Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia (art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.
W sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 100 złotych oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi albo nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia oraz wezwanie zostały wysłane na adres skarżącego podany w skardze: ul. [....] (karta 12). Przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniu 4 i 12 grudnia 2014 r.) i nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Przesyłka została zwrócona do tut. Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. Zatem dniem doręczenia przesyłki był dzień 18 grudnia 2014 r. Wyznaczony 7 - dniowy termin do uzupełnienia braków skargi oraz wpisu upłynął więc z dniem 29 grudnia 2014 r. (poniedziałek), w trybie art. 83 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w tym przepisie daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki.
Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że skarżący nie zastosował się do wezwania i nie uiścił w terminie należnej kwoty wpisu sądowego oraz nie podpisał własnoręcznie skargi, a także nie nadesłał podpisanego odpisu skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.