Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2016r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał A. J. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 22 sierpnia 2016r. poinformowała o wyznaczeniu adwokata Ł. S. pełnomocnikiem z urzędu dla A. J..
Wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu zapoznawał się z aktami sprawy w czytelni akt tutejszego Sądu w dniu 31 sierpnia 2016r., 4 października 2016r., a następnie 30 marca 2017r. Aplikant adwokacki H. M. działający z upoważnienia adwokata Ł. S. reprezentował uczestniczkę postępowania A. J. na rozprawie w dniu 12 lipca 2017r. i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że nie zostały one uiszczone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2017r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...].
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369), powoływanej dalej jako p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe w I instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 19 stycznia 2016 r. skargą do Sądu, a zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie", które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %).
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 3 rozporządzenia, powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie aplikant adwokacki H. M. działający z upoważnienia adwokata Ł. S. reprezentował uczestniczkę postępowania A. J. na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie. Na rozprawie został złożony wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie za reprezentowanie uczestnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w wysokości 240 zł (tj. ½ z kwoty 480 zł), powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (tj. kwotę 55,20 zł).
Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.