Uzasadnienie
Strona skarżąca – R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej poliwęglanem.
W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [...] października 2015 r. nr [....], ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu strony skarżącej, w sytuacji gdy nakazana rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego okazałaby się bezpodstawna. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i pokrzywdzeniem interesu strony skarżącej. Wskazała, że wykonanie decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty może doprowadzić do powstania nieodwracalnych następstw i szkód. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, co jednak nie wynagrodzi stronie skarżącej faktu, iż budowla została rozebrana i musi ponieść ponownie koszt jej postawienia.
Biorąc pod uwagę nakład środków, jak również spodziewany czas trwania postępowania sądowego zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie. Strona skarżąca podkreśliła, iż wybudowana wiata nie stanowi żadnego zagrożenia, ani niedogodności dla użytkowników zajmowanego przez nią terenu, ani też podmiotów sąsiadujących. Pozostawienie jej w obecnym miejscu do czasu zakończenia postępowania nie narusza zatem praw ani interesów żadnej osoby, a przy tym jest to prosty i niezbędny środek zapobiegający powstaniu szkody, którą poniosłaby strona skarżąca w razie wykonania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, która w dalszej kolejności okazałaby się bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).
Podkreślenia jednak wymaga, że Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie może pomijać oczywistych, wynikających z akt sprawy okoliczności, które jednoznacznie przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych aktu lub czynności, funkcjonujących w obrocie prawnym (por. postanowienia NSA: z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 64/13, z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zasadnicze znaczenie w sprawie ma zaś okoliczność, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę skarżącą obowiązek rozbiórki wiaty. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności powoduje trudne do odwrócenia skutki (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też Sąd, przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [....] października 2015 r. z urzędu wziął pod uwagę charakter obowiązku nią nałożonego.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [....] października 2015 r. Dokonanie nakazu rozbiórki wiaty doprowadzi z pewnością do zniszczenia co najmniej części użytych do jej budowy materiałów budowlanych oraz będzie wiązało się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku również będzie wymagał poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy.
Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [...] października 2015 r. przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zatem spełniona i uprawdopodobniona została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [....] października 2015 r.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.