Uzasadnienie
Sygn. akt:
Decyzją [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] nakazał Miastu [...] (dalej: strona, skarżąca) jako właścicielowi budynku warsztatowego z częścią biurowo – socjalną przy ul. R. w W. – wykonanie następujących robót budowlanych wynikających z ekspertyzy stanu technicznego budynku warsztatowego z częścią biurowo-socjalną przy ul. R. w W. (dz. nr ew. [...] oraz [...], w obrębie [...]), sporządzonej przez inż. J. S. (upr. bud. nr [...]):
- - wymianę pokrycia dachu wraz z obróbkami blacharskimi, orynnowaniem i rurami spustowymi,
- - wykonanie izolacji pionowej części podziemnej budynku,
- - wykonanie napraw o charakterze ogólnobudowlanym w miejscach pęknięć elementów,
- - usunięcie grzyba domowego,
- - wymianę fragmentu skorodowanej płyty stropowej części podziemnej wystającej poza obrys budynku, a następnie wykonanie nad tym stropem hydroizolacji i trwałej nawierzchni,
- - przełożenie drzwi wejściowych prowadzących do zaplecza socjalno-biurowego pod nadproże,
- - wykonanie prac inżynieryjno - budowlanych zapewniających właściwe odprowadzenie wód opadowych z budynku oraz z terenu nieruchomości przylegającego do przedmiotowego budynku,
- - założenie plomb w miejscach występujących pęknięć elementów konstrukcyjnych, a następnie poddanie ich monitoringowi.
Jak wynika z decyzji organu I instancji, wykonanie prac naprawczych należało powierzyć firmie posiadającej odpowiednie doświadczenie w realizacji tych robót i prowadzić je pod wymagającym nadzorem inwestorskim.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia był przepis art. 66 ust. 1pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 7 i 77 par. 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie z urzędu słusznego interesu społecznego przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyjaśnienia odnoszącego się do przyjętego w sentencji dziewięciomiesięcznego terminu wykonania szeregu prac remontowych o różnym stopniu ich znaczenia dla stanu technicznego budynku. Wniosła o zmianę decyzji w części dotyczącej terminu wykonania wskazanych robót budowlanych.
Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku ustanowienia nadzoru inwestorskiego, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Wskazując na obligatoryjny charakter przepisu art. 66 Prawa budowlanego nakładający na organ obowiązku nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w razie zaistnienia stanu faktycznego przewidzianego ustawą – w wypadku niniejszej sprawy był to przepis art. 66 ust. 1 pkt 3. Stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku nastąpiło na podstawie ekspertyzy technicznej przedstawionej przez stronę jak również z protokołu przeprowadzonej kontroli z dnia 8 czerwca 2010 r.
Strona złożyła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 7,8, 9 i 77 par. 1 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej terminu wykonania wskazanych robót budowlanych.
Podkreśliła, iż jako jednostka sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240) zobowiązana jest do postępowania zgodnie z procedurą określoną w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13), przy czym sama procedura przygotowawcza to szacunkowy okres 6 miesięcy. Zdaniem strony adekwatnym byłby termin 18 miesięcy. Przywołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt: VII SA/Wa 750/08, w którym uznano argumentacje strony w zakresie nie poddania analizie kwestii faktycznej możliwości wywiązania się z zakreślonego terminu 6-miesięcznego wykonania obowiązków nałożonych na mocy art. 66 Prawa budowlanego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Oceniając sprawę w świetle powyższych przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
- 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo
- 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo
- 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
- 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
- - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Jak wynika z brzmienia wyżej powołanego przepisu, do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości konieczne i wystarczające jest stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Jak wynika ze stanowiska zajmowanego sprawie przez stronę – m.st. Warszawę – nie kwestionuje ona przyjętego w decyzji stanu faktycznego, czyli w szczególności ustalenia, iż stanowiący jej własność budynek u warsztatowy z częścią biurowo – socjalną przy ul. R. w W. pozostaje w nieodpowiednim stanie technicznym. Okoliczność tę potwierdzają nadto w sposób jednoznaczny dokumenty znajdujące się w aktach: ekspertyza techniczna oraz protokół przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2010 r. kontroli. Przedmiotem odwołania oraz skargi jest wyłącznie nałożony na stronę dziewięciomiesięczny termin wykonania obowiązków, liczony od daty uprawomocnienia się decyzji.
Zdaniem Sądu, termin przewidziany w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (in fine), który nie został w ustawie obwarowany żadnymi ograniczeniami, winien być ustalony w sposób rozsądny, a więc adekwatny do charakteru nałożonych obowiązków i czasu niezbędnego do ich wykonania przez stronę. Należy przy tym mieć na względzie celowość zakreślenia takiego terminu, który w odpowiedni sposób dyscyplinowałby zobowiązany do podjęcia określonych czynności naprawczych podmiot, nie czyniąc owych obowiązków iluzorycznymi. Ratio legis przepisu art. 66 Prawa budowlanego stanowi bowiem konieczność utrzymania obiektów w należytym stanie technicznym, co z kolei wpływa – w sposób pośredni – zarówno na bezpieczeństwo użytkowania, jak i odpowiedni wizerunek zewnętrzny miasta.
Sąd zauważa, iż w toku postępowania administracyjnego, jakie toczyło się po uzyskaniu przez stronę od dzierżawcy nieruchomości informacji o zagrożeniu życia i zdrowia ludzkiego przez utrzymywaną w nienależytym stanie technicznym nieruchomość przy ul. R. (vide – pismo [...] z dnia [...] marca 2010 r.), wydana była m.in. decyzja PINB z [...] marca 2011 r. Nr [...] nakazująca wykonanie analogicznych robót budowlanych, jak w zaskarżonej decyzji, w terminie 3-miesięcznym. Powyższa decyzja już nie obowiązuje. Obecny termin, zdaniem Sądu, jest odpowiednio dostosowany do zakresu nałożonych obowiązków, jak również respektuje prawa strony, która jako właściciel winna być przygotowana organizacyjnie oraz finansowo - m.in. poprzez wydzielenie odpowiednich środków na utrzymanie w należytym stanie obiektów będących jej własnością. Argument o konieczności stosowania się do przepisów ustawy o finansach publicznych jest również chybiony.
Zdaniem Sądu, nawet przy konieczności przeprowadzenia procedury związanej z wyłonieniem wykonawcy w drodze przetargu, termin określony w decyzji jest wystarczający do wykonania sprecyzowanych w decyzji robót, niezbędnych dla należytego utrzymania obiektu. Także przywołanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt: VII SA/Wa 750/08 nie jest w ocenie Sądu trafne. Stan faktyczny spraw różni przede wszystkim okoliczność, iż w przywołanej sprawie brak było zastrzeżenia w decyzji, iż początkową datą biegu przewidzianego w niej terminu jest dzień uprawomocnienia się tej decyzji. Zastrzeżenie wykonania obowiązków w terminie sześciu miesięcy "od dnia otrzymania decyzji" niewątpliwie skróciło termin biegnący dla stron w sytuacji wyczerpania przez jedną z nich drogi odwoławczej. W ten sposób sprecyzowany termin trudno było uznać za "rozsądny", czy "racjonalny".
Reasumując, zakreślenie stronie – [...] – terminu dziewięciomiesięcznego rozpoczynającego swój bieg od daty uprawomocnienia decyzji – było uzasadnione okolicznościami sprawy, zaś brak stosownego wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie miał w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy uznać, iż organ wziął pod uwagę stanowisko strony, dokonując zmiany w zakresie terminu wykonania obowiązków w stosunku do przyjętego w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], o czym była mowa powyżej. Obecnie zakreślony termin jest o 6 miesięcy dłuższy.
Należy zauważyć również i to, że od powzięcia wiadomości przez stronę o nienależytym stanie budynku, zdaniem dzierżawcy – zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi – upłynęło już ponad 2 lata. Termin sześciomiesięczny zakreślony w decyzji PINB nie rozpoczął jeszcze swojego biegu. Niepożądany stan, w którym budynek miejski pozostaje w nieodpowiednim stanie technicznym, trwa nadal.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.