Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] stwierdzającej, we wznowionym na wniosek T. W. postepowaniu, wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] z naruszeniem prawa i odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Wojewoda M. stwierdził, we wznowionym na wniosek T. W., postępowaniu wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. robót budowlanych polegających na instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej P. o oznaczeniu [...], w zakresie instalowania konstrukcji masztu pod anteny radiolinii o wysokości ponad 8,0 m (6,0 m ponad dach), na dachu budynku mieszkalnego oraz wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej przy ul. C. [...] w K., na działce nr ew. [...], obr. [...] P., i orzekającej o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia.
T. W. złożyła odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] września 2013 r.
Po przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wniesione odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 2 i art. 6 K.p.a., bowiem ww. rozstrzygnięcie nie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. – P. L. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, iż zaniechanie doręczenia pisma pełnomocnikowi strony powoduje, że strona nie ma zapewnionego czynnego udziału w sprawie.
Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wskazał, że Wojewoda M. decyzję z dnia [...] września 2013 r. doręczył [...] sp. z o. o. z siedzibą w W., podczas gdy ww. spółka udzieliła w dniu 3 stycznia 2013 r. pełnomocnictwa Nr [...] P. L. obejmującego m.in. umocowanie do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach, w sprawach związanych z prowadzoną przez spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej (k. 427). Jak wynika z dalszej treści powyższego dokumentu udzielone pełnomocnictwo wygasa w przypadku zaistnienia jednego z poniżej wymienionych zdarzeń: 1) ustania stosunku pracy pomiędzy spółką, a pełnomocnikiem;
- 2) odwołania pełnomocnictwa;
- 3) z dniem 31 grudnia 2013 r.
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby zaistniała którakolwiek z dwóch pierwszych z ww. okoliczności skutkujących wygaśnięciem pełnomocnictwa. Jednocześnie nie ziściła się ostatnia okoliczność powodująca utratę umocowania do reprezentowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. Wskazał, że brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. Choć brak udziału strony w postępowaniu, bez własnej winy jest również przesłanką wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to gdy uchybienie to zostanie dostrzeżone przez organ drugiej instancji na etapie postępowania odwoławczego, istnieje podstawa (art. 138 § 2 K.p.a.) do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1180/10; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 878/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1385/10).
Organ odwoławczy nie jest władny sanować wadliwości działania organu pierwszej instancji, polegających na naruszeniu zasady czynnego udziału strony z art. 10 § 1 K.p.a., jako że w ten sposób doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/G1 54/11).
Skutkiem wskazanych powyżej uchybień jest naruszenie przez organ wojewódzki także art. 6 K.p.a. nakładającego na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa, jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2012r., sygn. akt VI SA/Wa 2371/11, obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.
Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie organ wojewódzki winien był doręczyć decyzję z dnia [...] września 2013r., znak: [...] P. L. Ponownie rozpatrując sprawę organ wojewódzki winien zapewnić czynny udział w postępowaniu wszystkim stronom postępowania poprzez doręczenie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie przed organem pierwszej instancji pełnomocnikowi inwestora. Z uwagi na formalny (procesowy) charakter niniejszego rozstrzygnięcia przedwczesnym było w chwili obecnej odniesienie się Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zarzutów podniesionych w odwołaniu.
W związku z naruszeniem przez organ wojewódzki art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1 K.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła o stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej wymaga wydania pozwolenia na budowę.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 K.p.a., art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 104 § 2, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
W uzasadnieniu podniosła, że organ odwoławczy już po raz szósty uchylił decyzję organu pierwszej instancji nie odnosząc się merytorycznie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów i uchylając się od rozstrzygnięcia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., nie została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 2 i art. 6 K.p.a.
Z akt sprawy wynika, że inwestor - [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. został powiadomiony pismem z dnia 21 czerwca 2013r o prowadzonym postępowaniu (karta 420 akt). Jednocześnie został wezwany do udzielenia w terminie 7 dni stosownych informacji oraz przedłożenia dokumentu przedstawiającego kwalifikację stacji przekaźnikowej jako przedsięwzięcia w zakresie wpływu jego oddziaływania na środowisko.
W odpowiedzi inwestor wystosował do Wojewody M. pismo z dnia 5 lipca 2013r sporządzone przez pełnomocnika P. L. do którego załączył żądane dokumenty oraz pełnomocnictwo Nr [...] udzielone P. L. Z pełnomocnictwa tego wynika, że P. L. jest pracownikiem inwestora, a pełnomocnictwo wygasa z chwilą 1) ustania stosunku pracy pomiędzy spółką, a pełnomocnikiem;
- 2) odwołania pełnomocnictwa;
- 3) z dniem 31 grudnia 2013 r.
W udzielonym pełnomocnictwie nie wskazano innego adresu pod którym należałoby doręczać pełnomocnikowi korespondencję.
Oznacza to, że adresem dla doręczeń pełnomocnikowi korespondencji jest adres spółki, której pracownikiem jest pełnomocnik.
Decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. została wysłana na adres spółki i doręczona inwestorowi, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
W tej sytuacji nie można przyjąć, że decyzja pierwszo instancyjna nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi, który był pracownikiem spółki.
W ocenie sądu inwestor nie był pozbawiony możliwości obrony swych praw bowiem brał czynny udział w postępowaniu, o którym został powiadomiony i w trakcie którego składał wyjaśnienia.
Także doręczenie decyzji Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. na adres spółki bez wskazania jej pełnomocnika nie przesądza o tym, że decyzja ta nie została doręczona pracownikowi P. L., który był pełnomocnikiem.
Zarzuty skarżącej z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia nie podlegają merytorycznemu rozpoznaniu.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art 138 § 2 kpa. co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.