Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem pełnomocnik Skarżącego radca prawny M. K. w dniu 30 października 2009 r. (data stempla pocztowego) złożył zażalenie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r. ewentualnie o uchylenie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisem art. 141 § 2 Kpa zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia stronie. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia 19 października 2009 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 22 października 2009 r. Dlatego siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 29 października 2009 r. Natomiast zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2009 r. a więc jeden dzień po terminie.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w imieniu Skarżącego jego pełnomocnik.
W skardze zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów art. 141 § 2 Kpa, w ten sposób, że termin do wniesienia zażalenia powinien upłynąć w dniu 30 października 2009 r. z uwagi na to, że Skarżącemu postanowienie zostało doręczone w dniu 23 października 2009 r. i to Skarżący mimo ustanowienia pełnomocnika decyduje o podejmowanych czynnościach procesowych w tym także o składaniu środka zaskarżenia. Zatem i termin do wniesienia takiego środka, który widnieje w postanowieniu skierowanym do skarżącego jest dla niego wiążący.
W konsekwencji wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w wydanym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.).
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły co skutkowało oddaleniem skargi.
Bezspornym w sprawie jest to, że pełnomocnik Skarżącego otrzymał w dniu 22 października 2009 r. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. Natomiast Skarżący w dniu 23 października 2009 r. Z daty stempla pocztowego wynika, że pełnomocnik Skarżącego nadał zażalenie w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2009 r. Z art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wynika, że zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Jednocześnie należy wskazać, iż w myśl art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu pełnomocnikowi. Natomiast zgodnie z § 2 tegoż przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Za niesporne należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym strona działała za pośrednictwem swego pełnomocnika, na podstawie pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy Od tej chwili powstał obowiązek doręczania wszelkich pism temu pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie (art. 40 § 2 k.p.a.).
W piśmiennictwie i sądownictwie administracyjnym panuje pogląd, że zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności organy administracyjne prowadzące postępowanie obarczone są obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji, z jaką mamy do czynienie w niniejszej sprawie gdy decyzja zostaje doręczona zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, uznać należy, iż pismem prawidłowo doręczonym będzie pismo doręczone pełnomocnikowi i w konsekwencji to doręczenie będzie wywoływać skutki prawne. Zgodnie bowiem z orzecznictwem NSA, uznaje się iż pismo nie zostanie prawidłowo doręczone i w konsekwencji nie nastąpią prawne skutki doręczenia pisma, jeżeli nie zostało ono doręczone przedstawicielowi lub pełnomocnikowi strony, nawet jeżeli zostało ono doręczone stronie (post. SN z 24 IV 1997 r., III RN 19/97, wyr. NSA z 26 III 1998 r., II SA 157/98).
Przyjąć więc należy, iż doręczenie pisma stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje więc jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.
Pogląd taki został zaprezentowany między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt I SA/Po 1333/96, gdzie stwierdzono, że,, Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi." LEX nr 29072
Tak samo orzekł Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 stycznia 1999 r. wskazując, iż,, Termin do wniesienia skargi do NSA rozpoczyna bieg od doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony postępowania, a nie stronie (art. 40 § 2 KPA w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). OSNP 1999/21/672
Z kolei w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 1997 r. w sprawie III RN 19/97 Sąd Najwyższy stwierdził, że,, Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, 30-dniowy termin dla wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego liczy się od dnia, w którym temu pełnomocnikowi doręczone zostało rozstrzygnięcie w sprawie (art. 35 ust. 1 oraz art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm., w związku z art. 40 § 2 oraz art. 57 KPA). OSNP 1997/21/415, POP 1999/1/8
Podzielając powyższe poglądy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał, że siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] upłynął Skarżącemu w dniu 29 października 2009 r. a zatem nadanie go w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2009 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Przy czym 29 październik 2009 r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stwierdzające wniesienie zażalenia po terminie za prawidłowe.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.