Uzasadnienie
W dniu 19 grudnia 2012 r. do sprawy VII SA/Wa 2812/12 wpłynął złożony na urzędowym formularzu wniosek W. S. o zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 29 grudnia 2012 r. skarżący wniósł ponadto o ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. Skarżący wskazał, że posiada dom o powierzchni 80 m2 oraz działkę siedliskową (0,5 ha). W. S. w złożonym wniosku oświadczył, iż utrzymują się wraz z żoną z emerytur w łącznej wysokości 3200 zł miesięcznie, wskazał ponadto, że spłaca kredyt zaciągnięty na remont domu.
Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. wezwano skarżącego m.in. do podania wysokości miesięcznych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem oraz przeznaczanych na utrzymanie domu, wskazanie wysokości miesięcznych rat kredytu i ew. wysokości kosztów leczenia.
W odpowiedzi na pismo z dnia 21 grudnia 2012 r. W. S. oświadczył, że miesięcznie koszty związane z utrzymaniem domu wynoszą ok. 600 zł, wysokość raty kredytu to kwota 410 zł miesięcznie. Wskazał, że na bieżące potrzeby życia codziennego wydaje ok. 1500 zł, na leczenie – ok. 500 zł.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego.
Zaznaczyć należy, że skarżący wraz z żoną nie mają innych osób na utrzymaniu, uzyskują stałe dochody w łącznej wysokości 3200 zł miesięcznie. Należy ponadto zauważyć, że skarżący uiścił wpis od skargi w należnej wysokości (200 zł), wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń wynosiłaby 100 zł.
Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego uznano, że wnioskodawca jest w stanie z uzyskiwanych dochodów ponieść koszty sądowe, jak również jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, chociażby ograniczając wydatki, które nie są niezbędne dla utrzymania koniecznego.
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.