Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia D M na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].06.2015r., znak: [...]; odmawiające wznowienia na wniosek G i A B postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2015r., znak: [...]; uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2014r., nr [...], znak: [...]; odmawiającą udzielenia [...] S. A. z siedzibą w [...] pozwolenia na rozbiórkę budynków administracyjno - warsztatowo - garażowego oraz magazynowo - produkcyjnego zlokalizowanych na działce nr ew. [...], obręb [...][...] - [...], przy ul. [...] w [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji - umorzył postępowanie zażaleniowe.
Organ zażaleniowy stwierdził, iż wnosząca zażalenie D M nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...].06.2015r., znak: [...]; odmawiającym wznowienia na wniosek G i A B postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2015r.
Organ wyjaśnił, że czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 Kpa). Zakończenie tych czynności wstępnych postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 Kpa) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego nie dotyczy więc interesów prawnych stron postępowania wznowieniowego, a jedynie procesowego interesu podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie.
Wyjaśnił również, że w niniejszym postępowaniu jedynie G i A B posiadają przymiot strony. Z analizy akt sprawy wynika, bowiem że to G i A B podaniem z dnia [...].05.2015r., wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2015r. Natomiast zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].06.2015r., znak: [...]; odmawiające wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją organu wojewódzkiego wniosła D M, która nie jest stroną przedmiotowego postępowania zażaleniowego, dlatego należało je umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 Kpa.
Skargę na postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniosła D M wnosząc o jego uchylenie i domagając się wznowienia postępowania i włączenia Jej do udziału we wznowionym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - w oparciu o art. 138§1 pkt. 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, że podmiot wnoszący zażalenie od postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania na wniosek G i A B nie posiada przymiotu strony.
Stanowisko organu w tym zakresie Sąd - w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - uznał za prawidłowe. Trafnie wskazał organ zażaleniowy, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną jest postępowaniem dwuetapowym. W doktrynie prawa administracyjnego jak i orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntowany jest obecnie pogląd, że samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje jego wszczęcia. Złożenie tego wniosku uruchamia jedynie tzw. postępowanie wstępne. W tym postępowaniu organ, do którego wpływa wniosek ma obowiązek zbadać czy wniosek został złożony w terminie okresowym w art. 148 kpa a nadto czy podmiot go wnoszący posiada legitymację do żądania wzruszenia ostatecznej decyzji oraz czy powołuje się na przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 145§1 lub 145a kpa. Postępowanie wstępne winno zakończyć się rozstrzygnięciem w oparciu o art. 149 kpa.
Jeśli organ uzna, że spełnione są wszystkie w/w przesłanki - wznawia postępowanie wydając w tym zakresie stosowne postanowienie (art. 149 §1 kpa). Dopiero wydanie takiego postanowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy a więc i ustalenia wszystkich stron wznowionego postępowania. Ustalenie natomiast, że któraś z w/w przesłanek nie została spełniona skutkuje wydaniem przez organ - w oparciu o art. 149 § 3 kpa - postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania.
W orzecznictwie NSA reprezentowany jest pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że czynności proceduralne organu po złożeniu podania o wznowieniu postępowania nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania skutkuje brakiem czynności procesowych tworzących procedurę sprawy o wznowienie. Rozstrzygnięcie to nie załatwia sprawy co do istoty a tylko orzeka o kwestii formalnej - niedopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. Co za tym idzie decyzja ta nie dotyczy interesu prawnego stron a jedynie procesowego interesu podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie (tak m.in. wyrok NSA z dnia 5.10.2007r. I OSK 1390/06, lex 366765).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, postanowieniem z dnia [...].06.2015r., znak: [...] Wojewody [...] odmówił wznowienia na wniosek G i A B postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2015 r. W świetle powyższych rozważań prawidłowo organ zażaleniowy uznał, że postanowienie rodzi skutki formalnoprawne jedynie dla podmiotu wnoszącego podanie, pozbawia go bowiem możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji w trybie postępowania wznowieniowego. Jedynie zatem ten podmiot jest legitymowany do żądania kontrolowania tej decyzji przez organ wyższego stopnia. Przymiot taki nie przysługuje natomiast Skarżącej, choćby legitymowała się interesem prawnym w postępowaniu zwykłym.
Należy jednak podkreślić, że posiadanie przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym nie powoduje samo przez się posiadania takiego przymiotu w postępowaniach nadzwyczajnych. Każde bowiem z tych postępowań jest odrębnym postępowaniem, w którym organ zobowiązany jest ustalić krąg podmiotów posiadających przymiot strony ale już po wznowieniu postępowania. Nie może przy tym ujść uwadze, że Skarżącej może przysługiwać odrębny, własny interes prawny w żądaniu wznowienia postępowania.
Reasumując - prawidłowe są ustalenia organu, że w niniejszym postępowaniu skarżącym nie przysługiwał przymiot strony a w konsekwencji postępowanie zażaleniowe w oparciu o art. 138§1 pkt. 3 kpa należało umorzyć. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.
Z tych względów - w oparciu o treść art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji.