Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2001 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał H. Z.:
- – podwyższenie komina do wysokości uniemożliwiającej zadymianie sąsiadów i odbiór robót przez uprawnionego kominiarza;
- – wykonać inwentaryzację budowlaną powykonawczą budynku z naniesieniem zmian dokonanych w wyniku remontu.
W uzasadnieniu organ podniósł, iż w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie ustalono, że został wykonany remont częściowy budynku mieszkalnego przez lokatorkę mieszkającą w części budynku będącego współwłasnością Z. C. bez jego zgody.
Remontem objęto naprawę komina, ocieplenie styropianem sionki i jej otynkowanie. Organ uznał, że roboty te z uwagi na ich ograniczony zakres nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ Z. C. sygnalizował zadymianie jego posesji wynikające z małej wysokości komina, a także z uwagi na brak dokumentacji budowlanej obiektu, organ nałożył na inwestora obowiązki zmierzające do doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami prawa.
Od tej decyzji odwołania wnieśli H. Z. i Z. C. Z. C. podnosił, że w pismach kierowanych do organu nadzoru budowlanego domagał się likwidacji komina ponieważ jest on usytuowany na dobudowanych bez pozwolenia budynkach.
H. Z. natomiast podniosła, że roboty jakie wykonała to ocieplenie dwóch ścianek sionki. Odwołująca się podała, że sionka, którą ociepliła została zbudowana w 1978 r., a także że nie wykonała żadnych robót budowlanych ani remontowych na istniejącym od lat kominie.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...]września 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż wykonano remont części obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo nałożył w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązki wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. Z. W skardze podała, że decyzja stwierdza nieprawdę, ponieważ wykonała jedynie ocieplenie i otynkowanie sionki przylegającej do budynku, który zajmuje. Przylegający do budynku komin istnieje w takim samym stanie od 1977 r. i nie wykonała przy nim żadnych prac.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] września 2003 r., którą utrzymał on w mocy decyzję organu I instancji nakładającą (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego) na skarżącą obowiązki mające doprowadzić wykonane przez nią roboty do stanu zgodnego z prawem.
Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, bowiem decyzje organów zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa.
Ponadto uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego.
Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, maja być ustalone przez organy w taki sposób aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony.
Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, 77 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 kpa, dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy rozpatrując sprawę naruszyły omówione przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim nie ustalono jakie roboty zostały wykonane przez skarżącą w ramach prowadzonego remontu i w jakim zakresie, a także kiedy został wykonany remont.
Organy nie odniosły się także do twierdzeń skarżącej, że komin będący przedmiotem rozstrzygnięcia w obecnym stanie istnieje od 1977 roku i nie był objęty – od czasu jego budowy – żadnymi robotami – co jest niezbędne dla oceny zasadności rozstrzygnięcia w trybie art. 51 Praw budowlanego.
Organ odwoławczy dokonał jedynie oceny decyzji organu I instancji, mimo, że jak wcześniej wykazano był zobowiązany tak jak organ I instancji dążyć do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, a także rozpatrzyć zarzuty i argumenty odwołujących się.
Wobec tego, że organy nie wykonały obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego istotnego w sprawie wydając decyzje z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa zawierających podstawowe zasady postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.