Uzasadnienie
W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wniesienie opłaty legalizacyjnej wprowadzi skarżących w pułapkę zadłużenia i nie pozwoli ich rodzinie normalnie funkcjonować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Sąd uznał powyższy wniosek skarżących, jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bowiem postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania, co do zasady dotyczy możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przede wszystkim wynika, iż, pierwotnym przedmiotem wstrzymania jest akt, na który wniesiona została skarga (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn.. akt II OSK 1835/10)
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122).
Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżący objęli decyzję odmawiającą umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej. Stwierdzić zatem należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja odmowna ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Innymi słowy zaskarżona decyzja nie kreuje nowego stanu prawnego i ze swej istoty nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niezasadny. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia administracyjnego nie może bowiem stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jego wykonalności.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.