Uzasadnienie
M. Ł. w dniu 4 stycznia 2013 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie VII SA/Wa 2835/12. Z treści wniosku wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 39 m2. M. Ł. w złożonym wniosku oświadczył, iż utrzymuje się z emerytury w wysokości 2376 zł brutto miesięcznie (1964 zł netto). Do swych miesięcznych wydatków skarżący zaliczył: czynsz – 376 zł, opłaty za gaz – 25 zł, za energię elektryczną – 87 zł, abonament telefoniczny- 55 zł, ubezpieczenie na życie – 36 zł, wydatki na zakup leków – 221 zł, na wydawnictwa (przepisy prawne) – 144 zł, wydatki na wyżywienie – 780 zł.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego.
Zauważyć należy, że skarżący uzyskuje stałe dochody w wysokości 1964 zł netto miesięcznie, przy czym nie ma innych osób na utrzymaniu. Należy ponadto zauważyć, że skarżący uiścił wpis od skargi w należnej wysokości (100 zł), wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń również wynosiłaby 100 zł.
Okoliczności te pozwalają na przyjęcie, że wnioskodawca jest w stanie z uzyskiwanych dochodów ponieść koszty sądowe, jak również jest w stanie zgromadzić środki na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, chociażby ograniczając wydatki, które nie są niezbędne dla utrzymania koniecznego.
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.