Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2014 r. A. D., W. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], znak [...], odmawiającą zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] października 2004 r., Nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w W. dnia [...] maja 2003 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych, a nawet niemożliwych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. Przez pojęcie wykonania aktu należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Lexis Nexis W-wa 2005, s. 295 czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325).
Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn.
Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., odmawiającą zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a.
Decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności strony. Nie nakłada ona na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania.
Nadto wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i tak nie mógłby być uwzględniony, albowiem skarżący nie wykazali zaistnienia określonych w art. 61 p.p.s.a. przesłanek odnoszących się do tego orzeczenia.
Wskazując, że wykonanie decyzji o rozbiórce naraziłoby skarżących na znaczne szkody, skarżący nie dostrzegają bowiem, że zaskarżone orzeczenie nie jest źródłem tego obowiązku.
Kierując się powyższą argumentacją, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. rozstrzygnął jak w sentencji.