Uzasadnienie
W dniu 18 listopada 2014 r. pełnomocnik [...] z siedzibą w Warszawie r.pr. M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o uznaniu zarzutów zobowiązanej za nieuzasadnione, w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu w postaci strat finansowych skarżącej Spółki oraz spowodowanie realizacji zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
Skarżąca podniosła między innymi, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutek prawno- materialny w postaci zapłaty grzywny w wysokości 40.000 zł i wywołania znacznej szkody majątkowej po stronie skarżącej Spółki. Fakt bowiem uznania zgłoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów za nieuzasadnione w przedmiotowej sprawie, spowoduje konieczność spełnienia zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczącego zapłaty przedmiotowej grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. Przez pojęcie wykonania aktu należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Lexis Nexis W-wa 2005, s. 295 czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325).
Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn.
Skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. o uznaniu zarzutów zobowiązanej za nieuzasadnione w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczącego grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o uznaniu zarzutów zobowiązanej za nieuzasadnione w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności strony. Nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania.
Nadto wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie postanowienia i tak nie mógłby być uwzględniony, albowiem skarżąca Spółka nie wykazała zaistnienia określonych w art. 61 p.p.s.a. przesłanek odnoszących się do tego orzeczenia.
Wskazując na konieczność uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz poniesienia wydatków na remont wiaduktu, Spółka nie dostrzega, że zaskarżone orzeczenie nie jest źródłem tych obowiązków. Dodatkowo trzeba podnieść, że Spółka w żaden sposób nie udokumentowała jak wykonanie ww. obowiązków wpłynie na jej sytuację finansową. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wiąże się to z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla Spółki znacząca. Dla należytego wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. konieczne było nie tylko wskazanie kwoty, którą Spółka wiąże z orzeczeniem, ale też odniesienie tej kwoty do sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Tylko w ten sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby w stanie ocenić, czy przedmiotowe koszty wiązać się będą z niebezpieczeństwem znacznej, jak to wskazuje Spółka - realnej szkody dla wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.