Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy D. M., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z wniosku wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w zbiegu z rentą inwalidzką w wysokości 1669 złotych netto miesięcznie. Podała, że posiada dom (z 1939 r.) o powierzchni ok. 100 m ² oraz jest właścicielką budynku o powierzchni 30 m ². Podała, że miesięcznie ponosi następujące wydatki tj. opłatę za energię elektryczną w wysokości 150,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 35,00 złotych, wywóz śmieci 100,00 złotych, wydatki na ogrzewanie 400,00 złotych, podatek od nieruchomości 45,00 złotych, wydatki na utrzymanie psa i kota 120,00 złotych, oplata za internet i telefon 110, 00 złotych, na drobne remonty 100, 00 złotych, na leki 150,00 złotych
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. referendarz sądowy przyznał D. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Od postanowienia z dnia 6 lutego 2013 r. wnioskodawczyni wniosła sprzeciw.
W sprzeciwie podała, że koszty utrzymania domu pochłaniają dużą część jej emerytury. Podniosła, że pozostała kwota tj. niewiele ponad kwotę 300, 00 złotych musi wystarczyć jej nie tylko na wyżywienie ale i na inne nieplanowane wydatki.
Wnioskodawczyni wskazała, że już obecnie zrezygnowała z zakupu leków i ograniczyła wydatki na wyżywienie. Podkreśliła, że koszty sądowe w wysokości nawet 200,00 złotych nie są dla niej do udźwignięcia i stanowiłyby w obecnej sytuacji ogromny uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.,) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 6 lutego 2013r. Jest ono traktowane pod względem skutków prawnych jako nieistniejące.
Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy należy podkreślić, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a.
Zgodnie z § 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu Państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.
W ocenie Sądu zarówno z treści wniosku jak i sprzeciwu wynika, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie, czyli zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych.
Z wniosku wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w zbiegu z rentą inwalidzką w wysokości 1669 złotych netto miesięcznie. Podała, że posiada dom (z 1939 r.) o powierzchni ok. 100 m ² oraz jest właścicielką budynku o powierzchni 30 m ². Podała, że miesięcznie ponosi następujące wydatki tj. opłatę za energię elektryczną w wysokości 150,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 35,00 złotych, wywóz śmieci 100,00 złotych, wydatki na ogrzewanie 400,00 złotych, podatek od nieruchomości 45,00 złotych, wydatki na utrzymanie psa i kota 120,00 złotych, oplata za internet i telefon 110,00 złotych, na drobne remonty 100, 00 złotych, na leki 150,00 złotych
Mając na względzie powyższe dane uznano, że skarżący kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wykazała we wniosku oraz w sprzeciwie, że dochody, które uzyskuje wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono, że kwota jaką wnioskodawczyni uzyskuje nie pozwala na poczynienie oszczędności i opłacenie kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.