Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do P. K. do uzupełnienia barków formalnych skargi poprzez:
- - wskazanie, czy skarga została wniesiona przez P. K. jako skarżącego, czy też skarga stanowi skargę E. K., a P. K. jest pełnomocnikiem E. K.,
- - podpisanie skargi,
- - w przypadku, gdy skarga wniesiona została w imieniu E. K. złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, spełniającego wymogi określone w art. 35 p.p.s.a. - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 4 marca 2013 r.
Wskazać należy, iż pomimo upływu zakreślonego terminu, nie udzielono odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazując, iż każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W znaczeniu procesowym pismo zawierające oryginalny podpis jest dokumentem stanowiącym dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Wymagania tego nie spełnia nadesłany egzemplarz skargi bowiem nie zawiera podpisu strony skarżącej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, mimo skutecznego doręczenia zarządzenia. Wobec braku dopełnienia formalnych rygorów wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd nie mógł poddać kontroli merytorycznej zaskarżonego postanowienia.
Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.