Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 października 2023 r. D.S, J.S, M.D, E.I., T.D, B.W. i K.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 października 2021 r. nr LV/1699/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], w odniesieniu do nieruchomości obejmujących działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]z obrębu [...] oraz działkę o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...]położone w dzielnicy [...].
W uzasadnieniu skargi, skarżący wnieśli, w szczególności, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej obszar nieruchomości skarżących, albowiem zaistniała niezgodność pomiędzy częścią graficzną MPZP a Studium, co w ocenie strony stanowiło naruszenie art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm.). Ponadto, w dalszej części uzasadnienia swojej skargi, podnieśli, że zaskarżona uchwała dla działek ewidencyjnych nr [...] (część), [...], [...], [...], [...] (część), [...]z obrębu [...] oraz [...] z obrębu [...]ustalała przeznaczenie terenu: las, a dla części działki ewidencyjnej [...]i [...]przeznaczenie w planie na drogę publiczną. Skarżący podnieśli także, iż z części graficznej Studium wynikało, że obszar obejmujący nieruchomości skarżących znajdował się w części oznaczonej symbolem M2.12.
Z uwagi na to, że dla obszaru oznaczonego symbolem "M2.12" (zgodnie ze Studium), przewidziane były funkcje mieszkaniowe i określone zostały jako tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w ocenie skarżących, w oczywisty sposób nie odpowiadały przeznaczeniu określonemu w zaskarżonej uchwale, tj. lasom, a więc w oczywisty sposób stanowiły samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności MPZP w zakresie wskazanym w wywiedzionej skardze.
W odpowiedzi na skargę, organ, którego działanie zaskarżono, tj.: Rada m. st. Warszawy, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika uznała, że "skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na wyczerpanie przez skarżących prawa kontroli aktu prawa miejscowego, gdyż tryb sądowej kontroli zaskarżonej uchwały został już prawomocnie przeprowadzony".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity:
Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 609, dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (ust. 2).
Negatywną przesłankę do wydania ponownie orzeczenia w przedmiocie uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 października 2021 r. nr LV/1699/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], w odniesieniu do nieruchomości obejmujących działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]z obrębu [...] oraz działkę o numerze ewidencyjnym [...]z obrębu [...], położone w dzielnicy [...]stanowi fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z dnia 25 października 2022 r. w sprawach o sygn. akt: VII SA/Wa 2541/21, VII SA/Wa 2542/21 oraz VII SA/Wa 2543/21 oddalił skargi tych samych podmiotów wniesione na ww. uchwałę, którą wówczas zaskarżono. Wyroki te uprawomocniły się.
Stosownie do art. 101 ust. 2 u.s.g. nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Mamy wówczas do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej.
(por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2008).
Jak się podnosi w orzecznictwie sądów administracyjnych powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi przepis art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił (...). To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później (...) jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej (...). (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 212/19, Lex nr 2656496)
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że istnienie prawomocnych wyroków wydanych w sprawach o sygnaturach akt: VII SA/Wa 2541/21,
VII SA/Wa 2542/21 oraz VII SA/Wa 2543/21, którymi oddalono skargi kwestionujące zaskarżoną obecnie uchwałę - tworzą stan powagi rzeczy osądzonej i czynią złożoną w tej sprawie skargę niedopuszczalną, co uzasadnia jej odrzucenie. Prawidłowość kwestionowanej obecnie przez strony przedmiotowej uchwały została przesądzona orzeczeniami tutejszego Sądu z dnia 25 października 2022 r., w których Sąd już wypowiedział się merytorycznie, co do zarzutów podniesionych w skardze, a wyroki oddalające skargi tylko to potwierdziły. Ponadto, tak jak w przypadkach powyższych, w skardze M.D. istnieją przesłanki do jej odrzucenia, albowiem, tak jak wskazał organ administracji publicznej Rada Miasta Stołecznego Warszawy, Sąd orzekając w ww. sprawach dokonał już analizy zaskarżonych zapisów planu, które w przypadku tego skarżącego są zbieżne.
Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.