Uzasadnienie
W dniu 5 stycznia 2015r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez S. G. formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową. Do wniosku załączyła kserokopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 r. PIT- 37 oraz PIT- 28/A, kserokopię opłacanych rachunków oraz kserokopię zakupu wózka inwalidzkiego.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.359,00 złotych brutto miesięcznie (netto 1.144 złotych). Nadto, uzyskuje dochody z tytułu wynajmu mieszkania, z którego w 2013 r. uzyskała dochód w wysokości 8.400 złotych, miesięcznie zaś wynosi 700 złotych brutto 640 złotych netto.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada mieszkanie o pow. 35,4 m ² oraz udział 3/20 w mieszkaniu przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni zaznaczyła, że jest osobą niepełnosprawną z I grupą inwalidztwa, posługującą się wózkiem inwalidzkim od 2 lat. Wskazała, że z uzyskiwanych dochodów ponosi następujące wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 300,00 złotych, opłatę za energię w wysokości 88,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 30,00 złotych. Wnioskodawczyni podała, że zakupiła wózek inwalidzki za kwotę 8.000 złotych. Podniosła, że nie jest w stanie zapłacić kosztów sądowych.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.