Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek T. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż T. K. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z wykonywanej pracy w wysokości 5 500 – 6 000 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 50 m2 o szacunkowej wartości 250 000 zł. Strona nie wskazała posiadania oszczędności, ani innych składników majątkowych. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że do lipca 2015 r. pozostawał bez pracy. Za 2015 r. poniósł stratę w wysokości 2 979,38zł. Podał, że stałe miesięczne koszty wynoszą 5 408,71 zł, a nieregularne przychody około 6 300 zł., tak wiec dochód wnioskodawcy to około 900 zł. Stałe miesięczne wydatki to: alimenty na dwójkę dzieci 2 00 zł., czynsz 384,73 zł., energia elektryczna, 118,23, rata leasingowa 1 106,83 zł., ubezpieczenie 1 121,52 zł., telefon 79 zł., internet 98,40 zł.
Do wniosku dołączono kopie: dokumentu PIT za 2015 r., kopię wyroku rozwodowego z obowiązkiem alimentacji, kopie przelewów,
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, a takim zakresem jest wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową T. K. uznać należy, iż nie jest uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na taką ocenę miało wpływ przede wszystkim okoliczność, iż strona posiada stały dochód, który jest wprawdzie obciążony koniecznością spłaty alimentów, uznano jednak, że pomimo tego wnioskodawca dysponuje środkami finansowymi, które pozwalają na uiszczenie kosztów sądowych. Tym bardziej, że jak wynika z załączonej kopii wyciągu bankowego wnioskodawca zasilił swoje konto z innego swojego rachunku kwotą 8 000 zł. Strona posiada także majątek w postaci mieszkania. Przy tym wnioskodawca nie zaznaczyła by miała szczególne wydatki, jak zobowiązania (zadłużenie, zajęcia komornicze itp.).
Należy wskazać, że prawo pomocy powinno być przyznawane osobom ubogim, które albo nie posiadają w ogóle dochodu, albo których dochód wystarcza tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb żywnościowo-bytowych. Wnioskodawca w niniejszej sprawie posiada stałe wynagrodzenie i mieszkanie. Ma zdolności finansowe do uiszczenia comiesięcznej spłaty raty leasingowej w wysokości ponad 1 100 zł. Część wskazanych wydatków nie można uznać za wydatki konieczne (internet, telefon, rata leasingowa). W tym stanie rzeczy uznano, że stronę stać na uiszczenie kosztów sądowych, z których obowiązkowy jest wpis sądowy (500 zł.), natomiast pozostałe koszty są uzależnione od rozwoju sprawy i działań strony (opłata kancelaryjna za uzasadnienie wyroku - 100 zł. jeżeli uzasadnienie nie będzie sporządzane z urzędu i strona zdecyduje się składać wniosek o sporządzenie uzasadnienia, wpis sądowy od skargi kasacyjnej 250 zł. jeżeli strona zdecyduje się składać skargę kasacyjną). Mając zatem na względzie przede wszystkim posiadanie przez stronę stałych dochodów nie przychylono się do wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych.
W związku z powyższym postanowiono na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.