Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania [...] (dalej: skarżąca) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji) w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu [...] o nr rej. [...] na kwotę 478 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Prezydent w związku z niezastosowaniem się skarżącej w dniu 9 maja 2014 r. do znaku B-36 z tabliczką T-24, tj. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany tam pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, ustalił wysokość kosztów powstałych z wydaniem dyspozycji usunięcia ww. pojazdu na kwotę 478 zł oraz zobowiązał skarżącą do zapłaty tych kosztów.
Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 555/18 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że dokumenty zawarte w aktach administracyjnych sprawy nie pozwalają na udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w ogóle powstały koszty związane z dyspozycją usunięcia pojazdu skarżącej. Sąd zakwestionował stanowisko organów, że przyjęcie jedynie zgłoszenia dyspozycji przez firmę świadczącą usługi holownicze samo w sobie już generuje koszty, o których mowa w art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Sąd w wyniku analizy akt sprawy stwierdził, że w dniu [...] maja 2014 r. ok. godz. 23:15 na miejsce interwencji, tj. ul. [...]/ul. [...] w [...] przybyli strażnicy miejscy: [...] i [...] (wezwani drogą radiową). W strefie oznaczonej znakiem B-36 z tabliczką T-24 zaparkowane były trzy pojazdy, w tym pojazd skarżącej. Zlecenie holowania wydano o godz. 23:18. W dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącej podano, że usunięcia ma dokonać firma [...] pojazdem [...] o nr rej. [...], którego kierowcą jest [...]. Ok. godz. 23:25 na miejscu interwencji stawiła się skarżąca oraz holownik z kierowcą [...]. Wówczas odstąpiono od usunięcia pojazdu skarżącej, a podjęto interwencję w stosunku do pozostałych pojazdów. Będący na miejscu pojazd holowniczy usunął samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...] (dyspozycja usunięcia pojazdu - karta nr 1, notatka urzędowa [...] z [...] maja 2014 r. - karta nr 2, notatka służbowa/urzędowa [...] z [...] listopada 2015 r. - karta nr 18, pismo Zastępcy Komendanta ds. Prewencji Straży Miejskiej [...] z [...] grudnia 2018 r. - karta nr 16 akt administracyjnych).
Dalej Sąd zauważył, że według zlecenia holowania pojazdu skarżącej (karta nr 6 akt administracyjnych), zgłoszenie przyjęto ok. godz. 23: 19, o godz. 23: 20 wydano dyspozycję holowania, a zlecenie miał zrealizować należący do [...] Sp. z o.o. pojazd [...] o nr rej. [...]. W ww. zleceniu podano także, iż zostało ono anulowane, a jako przyczynę anulowania wskazano: "odstąpienie 100%". Z kolei raport drogowy szczegółowy dotyczący pojazdu holowniczego marki [...] o nr rej. [...] (karta nr 8 akt administracyjnych sprawy) wskazuje, że w dniu [...] maja 2014 r. od godz. 23:15 do godz. 23:26 pojazdem tym kierował [...], który w powyższym przedziale czasowym przebył 4,64 km od ul. [...] do Al. [...] w [...], przemierzając tę trasę przez następujące ulice: [...] i ponownie [...].
Sąd stwierdził, że omawiany holownik w ogóle nie dotarł na miejsce interwencji, tj. ul. [...] / ul. [...] w [...]. Oznacza to w ocenie Sądu, że odholowanie samochodu marki [...] zrealizował [...] innym pojazdem holującym. Jednocześnie w piśmie z 16 stycznia 2017 r. [...] Sp. z o.o. podała, że GPS był przekładany pomiędzy holownikami. Sąd stwierdził, że z treści tego pisma wynika, że firma nie jest w stanie wykazać wszystkich zmian GPSów i holowników.
W świetle powyższego Sąd nakazał uzupełnienie materiału dowodowego choćby o wyjaśnienia pracowników firmy holującej, ewentualnie funkcjonariusza Straży Miejskiej i dokonanie przez organ raz jeszcze oceny tego materiału z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Sąd wskazał jednocześnie, że nie można wykluczyć sytuacji, w której koszty usunięcia innego pojazdu skonsumowały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącej.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. ponownie ustalił skarżącej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu na kwotę 478 zł i zobowiązał do ich zapłaty.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. SKO uchyliło ww. decyzję organu I instancji, w związku z niezrealizowaniem wytycznych Sądu zwartych w wyroku z dnia 22 listopada 2018 r.
Rozpoznając sprawę po raz trzeci Prezydent, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. działając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2018 r. poz. 1990 ze zm.), załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2014 (Dz.Urz. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju [...] (Dz.U. z 2018 r. poz. [...]), ustalił kolejny raz wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu na kwotę 478 zł i zobowiązał skarżącą do ich zapłaty.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że strażnik miejski w dniu [...] maja 2014 r. na podstawie art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W trakcie czynności usuwania pojazdu zgłosiła się kierująca pojazdem [...]. W związku z tym, na podstawie art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym odstąpiono od usunięcia pojazdu.
Organ wyjaśnił, że stan faktyczny został ustalony na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez strażnika miejskiego, jego notatki urzędowej, stanowiska Straży Miejskiej oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej przez strażnika miejskiego. Dowody jednoznacznie, zdaniem organu wskazują, że zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 1 ww. ustawy.
Organ podniósł, że istotną okolicznością w sprawie był również fakt, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu strony, spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu (na co dowodem są m.in. zapisy na dyspozycji usunięcia pojazdu, zapisy w systemie GPS, raport drogowy). Za oczywiste organ uznał, że sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów (dowodem jest załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą [...] Sp. z o. o. zapłaconej przez [...]).
W odniesieniu do stanowiska Sądu zawartego w wyroku z dnia 22 listopada 2018 r. organ wyjaśnił, że zlecenie dotyczące pojazdu skarżącej realizował holownik o nr rej. [...], co potwierdzają zapisy na dyspozycji usunięcia pojazdu oraz stanowisko straży miejskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. Jednakże w aktach sprawy dowody wskazujące na powstanie kosztów tj. raport drogowy oraz zapisy w systemie GPS dotyczą pojazdu holowniczego [...] ponieważ zgodnie z pismem firmy holującej z dnia 16 stycznia 2017 r. urządzenie GPS rejestrujące zlecenia zrealizowane przez holownik [...] zostało zamontowane w pojeździe [...]. Dlatego też, aby zweryfikować dystans przebyty przez holownik [...] w czasie trwania przedmiotowej dyspozycji należy sporządzić raport drogowy dla pojazdu [...], ponieważ historia zapisów przebytych tras zapisywana jest w urządzeniu GPS (które można przenosić i stosować w innych pojazdach), a nie w konkretnym pojeździe.
Dodatkowo organ I instancji podniósł, że kwestionowany fakt przybycia holownika na miejsce zdarzenia nie ma wpływu na przedmiotowe postępowanie ponieważ należy pamiętać, że koszty z tytułu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu powstają nie tylko wtedy gdy holownik przybędzie na miejsce zdarzenia, dokona załadunku pojazdu i odholuje go na parking, ale również w sytuacji gdy holownik wyjedzie z parkingu pokona określony dystans, a następnie otrzymując informację o odwołaniu zlecenia wróci na parking.
W ocenie Prezydenta kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, czy holownik wyjechał z parkingu celem realizacji przedmiotowego zlecenia i czy sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów, do poniesienia których zobligowany jest właściciel i użytkownik pojazdu.
Pismem z dnia 12 sierpnia 2019 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji Prezydenta z dnia [...] lipca 2019 r. wskazując, że nie zostały wyjaśnione okoliczności uzasadniające obciążenie kosztami związanymi z usunięciem pojazdu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu ww. odwołania na podstawie art. 138 1 pk 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 i 5 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, a także w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku B-36 i T-24. Z kolei art. 130a ust. 2a ww. ustawy stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli jednak wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany solidarnie właściciel oraz współwłaściciel pojazdu.
Kolegium podniosło, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika powstanie kosztów związanych z wydaniem przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej [...] dyspozycji usunięcia pojazdu użytkowanego przez skarżącą stronę. Dyspozycja taka została wydana w dniu [...] maja 2014 r. o godzinie 23.18 i znajduje się w aktach sprawy organu I instancji. Z dokumentacji sprawy wynika, że holownik przyjął zgłoszenie odholowania pojazdu [...] o nr rej. [...] dnia [...] maja 2014 r. Notatka urzędowa oraz dokument dyspozycji potwierdzają, że interwencja dotyczyła ww. pojazdu marki [...]. Z dokumentu dyspozycji wynika, że od holowania odstąpiono o godzinie 23.25 tj. 7 minut po wydaniu dyspozycji holowania. Powyższe koresponduje z zestawieniem będącym załącznikiem do faktury VAT, gdzie jako koszt cząstkowy w pozycji numer 3 wskazany jest pojazd [...] o nr rej. [...], a kwota interwencji to 192,90 zł. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że istotną dla sprawy okolicznością jest samo wyruszenie pojazdu holującego, co generuje pierwsze koszty. Powyższe pozwala zarządcy drogi zastosować stawkę "ryczałtową" określoną w uchwale rady gminy.
Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy, czyniąc zadość w tym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
W skardze na decyzję Kolegium skarżąca zarzuciła wydanie jej w niewłaściwej sprawie, bowiem odwołanie z dnia 12 sierpnia 2019 r. dotyczyło decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., a nie decyzji z [...] kwietnia 2019 r.
Ponadto zarzuciła naruszenie:
- - prawa materialnego tj. art. 130a Prawa o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 478 zł, pomimo nieudowodnienia, że w związku z wydaniem dyspozycji odholowania samochodu należącego do skarżące poniesione zostały jakiekolwiek koszty;
- - naruszenie przepisów postępowania tj.
- - art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów, czyli z przekroczeniem zasady prawdy obiektywnej, poprzez zignorowanie istotnych dla sprawy okoliczności i tym samym nadwyrężenia zaufania obywateli do organu administracji publicznej, w szczególności poprzez pominięcie i niewyjaśnienie rozbieżności wynikających z materiału dowodowego w zakresie ustalenia kto faktycznie kierował holownikiem, jakie numery rejestracyjne miał holownik, czy holownik przyjechał na miejsce zdarzenia, czy zawrócił w trakcie drogi na miejsce zdarzenia, czy holownik, który przybył na miejsce zdarzenia podjął czynności względem innych pojazdów zaparkowanych w pobliżu pojazdu skarżącej oraz niezastosowanie się w tym zakresie do wytycznych wskazanych w wyroku WSA z dnia 22 listopada 2018 r. w zakresie wyjaśnienia i uzupełnienia materiału dowodowego.
- - art. 81a k.p.a. zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony,
- - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu odwołania, co do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 555/18 uchylił decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji dyspozycja zawarta w art. 153 p.p.s.a. wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji publicznej i sądzie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie te i normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za biedne, bądź za prawidłowe.
Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu unikniecie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 239/17).
Odstąpienie od sformułowanej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania może nastąpić tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenianych faktów i dowodów oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W przeciwnym razie działanie organu, który nie stosuje się do wskazań sądu ocenić należy, jako naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. W takiej sytuacji w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną wyrażoną w treści prawomocnego orzeczenia oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organu administracji publicznej, jak i sądu ponownie rozpoznającego przedmiotową sprawę. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie może więc formułować nowych ocen prawnych, lecz jest zobowiązany podporządkować się stanowisku wyrażonemu we wskazanym wyżej wyroku.
Analiza akt sprawy, a w szczególności kontrolowanych decyzji, prowadzi jednak do wniosku, że organy obu instancji ten obowiązek naruszyły.
W szczególności organy nie wyjaśniły sygnalizowanych w wyroku tut. Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. wątpliwości związanych z powstaniem kosztów wywołanych dyspozycją usunięcia pojazdu skarżącej, a konkretnie możliwości wystąpienia sytuacji, w której koszty usunięcia pojazdu marki [...] skonsumowały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] należącego do skarżącej.
Z akt sprawy wynika, że po ww. wyroku organ I instancji nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, na które wskazywał Sąd. Chodziło bowiem o wykazanie w sposób niebudzący wątpliwości, że koszty związane z usunięciem pojazdu skarżącej rzeczywiście powstały, zważywszy na to, że możliwa jest sytuacja, w której odstępuje się od holowania "zadysponowanego" pojazdu, a obecny na miejscu holownik zostaje wykorzystany do odholowania innego nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu.
Organ I instancji obciążając po raz trzeci skarżącą kosztami usunięcia pojazdu, poprzestał na odwołaniu się do raportu drogowego dla pojazdu o nr rej. [...], w sytuacji realizowania zlecenia przez pojazd o nr rej. [...] oraz pisma firmy holowniczej z dnia 16 stycznia 2017 r., zgodnie z którym urządzenie GPS rejestrujące zlecenie zrealizowane przez holownik [...] zostało zamontowane w pojeździe o nr rej. [...], co oznacza, zdaniem organu, że dla zweryfikowania dystansu przebytego przez pierwszy z holowników należy sporządzić raport drogowy dla drugiego.
Tymczasem oba te dokumenty (raport i pismo), były przedmiotem analizy tut. Sądu, który w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że firma holownicza nie jest w stanie wykazać wszystkich zmian GPSów i holowników. Konsekwencją powyższego było stwierdzenie Sądu o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego i ponownej jego ocenie z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a.
Przywołanie zatem ww. pisma, a w konsekwencji przyjęcie przez organ I instancji, że okoliczności dotyczące wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i przystąpienia do realizacji tej dyspozycji są bezsporne, gdyż historia przebytych tras przez pojazdy firmy holowniczej zapisywana jest w urządzeniu GPS, które można przenosić z pojazdu do pojazdu, nie upoważniało – w kontekście ww. wyroku WSA w Warszawie - Prezydenta do "ustalenia" kosztów i zobowiązania skarżącej do zapłaty, jak to uczynił organ w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., ani SKO do utrzymania tej decyzji w mocy. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego tym bardziej budzi wątpliwości, że w drugiej z kolei decyzji SKO w sprawie z dnia [...] czerwca 2019 r. organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazując właśnie na niewykonanie wytycznych Sądu. Wydana zaś (po tym uchyleniu) w dniu [...] lipca 2019 r. decyzja organu I instancji zapadła również bez wykonania tych wytycznych. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by organ I instancji prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, bądź uzupełniał materiał dowodowy.
Sąd rozpoznając aktualnie sprawę, związany prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r., zgodnie z art. 170 p.p.s.a., zobowiązany był więc do stwierdzenia naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez organy obu instancji.
W ocenie Sądu, w aktach sprawy nie ma dowodu potwierdzającego ustalenie organu o powstaniu kosztów związanych z dyspozycją usunięcia pojazdu skarżącej, co stanowi naruszenie nie tylko wspomnianego art. 107 § 3 k.p.a., ale również art. 77 § 1 k.p.a.
Zaskarżona decyzja SKO zawiera jeszcze jedną wadę. Otóż w jej osnowie wskazano, że organ rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. i utrzymał w ją w mocy, podczas gdy odwołanie skarżącej dotyczyło decyzji Prezydenta z dnia [...] lipca 2019 r. Natomiast, (o czym była mowa powyżej) decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. została uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r.
Skoro organ I instancji nie ustalił należycie, ani kosztów (przyjmując bezkrytycznie informacje wystawcy faktury), ani tego, czy koszty te powstały, to organ II instancji nie mógł uznać, że wskazania prawne tut. Sądu zostały należycie wykonane.
Powyższe powoduje, że aktualne pozostają wytyczne zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. Sąd dodatkowo wskazuje, że dopiero rzeczywiste powstanie kosztów (a nie wyłącznie niezweryfikowane wezwanie do zapłaty zawarte w fakturze) umożliwia obciążenie obywatela stosowną opłatą.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku, Sąd oparł na art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.