Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 14 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1810/14.
W dniu 7 sierpnia 2015 r. adw. M. P., pełnomocnik z urzędu D. P., złożył w imieniu D. P. skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku stawił się adw. M. P. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Jednakże na mocy § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W związku z tym, że postępowanie przed sądem II instancji zostało wszczęte w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), do ustalenia należnego adwokatowi wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej przed sądem II instancji zastosowanie będą miały przepisy tego rozporządzenia.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, adw. M. P. (który reprezentował skarżącą również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji) złożył w imieniu D. P. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 29 maja 2015 r., brał ponadto udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 11 maja 2017 r.
Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.