Uzasadnienie
Z. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. (znak: [...]) którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. o zawieszeniu wznowionego postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. (znak: [...]).
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2015 r. (znak: [...]) o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę byłej wymiennikowni W4 z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...].
W dniu [...] października 2015r. Z. S. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Organ I instancji stwierdził, że z uwagi na to, że ostateczna decyzja tego organu z [...] czerwca 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, została przez skarżącego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. W związku z tym postanowieniem z [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie.
Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] maja 2016 r. (znak: [...]) uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podał, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, organ powinien jednak rozważyć jego zawieszenie aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 grudnia 2015 r., II SA/Lu 453/15 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. oraz decyzję Starosty [...] z [...] maja 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę byłej wymiennikowni W4 z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wojewoda [...] zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną. Postępowanie sądowe w tej sprawie nie zostało dotychczas zakończone.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. (znak:[...]), wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu z [...] czerwca 2015r. i w dniu [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z [...] czerwca 2015 r.
Z. S. w piśmie z [...] czerwca 2016 r. złożył zażalenie na to postanowienie, w którym podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania został oparty o przesłankę o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w związku z tym wynik postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z jego skargi na decyzję której dotyczy to postępowanie nadzwyczajne, nie ma żadnego znaczenia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie dopuszczalne dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Z. S. w skardze na to postanowienie podniósł, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zdaniem skarżącego to postępowanie sądowe powinno ulec zawieszeniu, a nie postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ odwoławczy (Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego) podzielił stanowisko Wojewody [...], że spełnione zostały określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy do zawieszenia wznowionego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. postępowania, w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę byłej wymiennikowni W4 z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe.
W skardze do Sądu skarżący zakwestionował to stanowisko i podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawie "pierwszeństwo" powinno mieć postępowanie nadzwyczajne (w sprawie wznowienia), natomiast postępowanie sądowe w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, powinno zostać zawieszone na podstawie art. 56 p.p.s.a.
Sąd nie podziela tego stanowiska skarżącego, ponieważ nie znajduje ono oparcia w okolicznościach faktycznych spawy i w przepisach prawa.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie nadzwyczajne (o wznowienie postępowania) zostało wszczęte w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję której dotyczy to postępowanie. Sąd ustalił z urzędu (na podstawie systemu CBOIS), że skarga Z. S. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 wpłynęła do Sądu [...] czerwca 2015 r. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą zaskarżoną decyzją został natomiast złożony przez skarżącego [...] października 2015 r.
NSA w uchwale z 5 czerwca 2017r. II GPS 1/17 (publ. ZNSA 2017/4/139-141) stwierdził, że w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności altu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanych przepisów (zob. P. Daniel, Prawa i obowiązki organu administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wrocław 2014, s. 166-167).
Z powyższego wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu z [...] czerwca 2015 r., a następnie je zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z [...] czerwca 2015 r. Organ odwoławczy w zaskarżonym do Sądu postanowieniu prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Sąd z urzędu stwierdza, że postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z [...] czerwca 2015 r. nie zostało dotychczas prawomocnie zakończone.
Na zakończenie należy wyjaśnić skarżącemu że przepis art. 56 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarżący, stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 tej ustawy.