Uzasadnienie
T.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Skarga nie została podpisana. Od skargi nie został uiszczony należny wpis sądowy, jak również nie dołączono odpisu skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 500 zł (stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a także do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi oraz nadesłanie odpisu skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 19 stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 19 akt sądowych).
Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowego-Budżetowego tut. Sądu wynika, że nie została uiszczona stosowna kwota należna od skarżącego z tytułu wpisu sądowego od skargi. W wyznaczonym terminie skarżący nie podpisał również skargi i nie nadesłał odpisu skargi.
Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący poinformował Sąd o rezygnacji z kontynuowania podtrzymywania złożonej skargi. Wyjaśnił, iż mimo że uważa skargę za słuszną i uzasadnioną, nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego, które są nieadekwatne do rangi sprawy, będącej kwestią wpadkową. Powyższe pismo zostało potraktowane przez Sąd jako cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Jak stanowi przepis art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak stanowi z kolei art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony, a więc także i skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie złożona skarga obarczona była brakami, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu. Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz nadesłanie odpisu skargi. Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2014 r. wezwano także skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 19 stycznia 2015 r. W wyznaczonym terminie – do dnia 26 stycznia 2015 r. nie uzupełniono braków formalnych skargi ani nie uiszczono wpisu sądowego, toteż skargę należało odrzucić zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że Sąd nie mógł uwzględnić oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, zawartego w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych ani fiskalnych skargi. Powyższe braki uniemożliwiały nadanie skardze dalszego biegu, toteż skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.