Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., Nr [...], znak: [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek S. W., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] lipca 1985 r., Nr [...], udzielającej S. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego piętrowego na wysokim podpiwniczeniu na działce nr ew. [...] w miejscowości Łaskarzew, przy ul. G. Przyczyną podjęcia postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. było ustalenie, że ww. decyzja Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia [...]lipca 1985r., Nr [...], była już przedmiotem kontroli organów w trybie nieważnościowym, a zatem wszczęcie postępowania w ww. sprawie i ponowne wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy jest niedopuszczalne, bowiem rozstrzygnięcie takie byłoby obarczone kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. dotyczyłoby sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. W. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r., Nr [...], znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia[...] lipca 1985r., Nr [...].
W/w postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11,2016 r. zaskarżył do Sądu S. W., który zarzucił organowi nieuwzględnienia zarzutów i okoliczności wskazanych w zażaleniu tj: naruszenie przepisów dot. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki obowiązujących w dniu wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz naruszenia przepisów art. 29.ust.l, 2 i 4 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr.38, poz.229). W zażaleniu skierowanym do Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Skarżący wskazywał na naruszenie art. 7 i 9 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 j.t. ze zm. dalej p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
W ocenie Sądu postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] oraz zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...],nie naruszają prawa, bowiem po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu nadzwyczajnym w którym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...]września 2004 r., Nr [...], znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] lipca 1985r., Nr [...] ponowne prowadzenie postępowania nadzwyczajnego jest niedopuszczalne.
Wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku przewidzianego w art. 61 § 4 k.p.a. (tj. wszczęcia postępowania). Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Przy tym nie ma tu zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 k.p.a., że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, ponieważ stosownie do postanowień zawartych w art. 157 § 3 k.p.a. wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność" (por. wyroki NSA z dnia 10 lipca 2001 r., I SA 349/00, niepubl., z dnia 7 stycznia 2003 r., I SA 2128/02, Mon. Praw. 2003, Nr 4, poz. 147).
Przyjąć zatem należy, że przed wszczęciem postępowania (postępowanie wstępne) organ powinien przeprowadzić analizę dopuszczalności podjęcia postępowania, która kończy się postanowieniem o wszczęciu lub odmowy wszczęcia postępowania.
Przepis art. 61a Kpa dopuszcza możliwość wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze przedmiotowym.
Niedopuszczalność przedmiotowa zachodzi w szczególności wtedy, gdy: strona wystąpi z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia administracyjnego, które już wcześniej została wyeliminowana z obrotu prawnego; żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji lub postanowienia, które jeszcze nie zostały wydane; żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która była już uprzednio kontrolowana w trybie art. 156 § 1 Kpa i organ administracji odmówił stwierdzenia jej nieważności lub kontrolowana przez sąd, który dokonał już oceny prawnej decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organ działający w nadzwyczajnym trybie zasadnie odmówił wszczęcia postępowania. Mając zatem na uwadze, że zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.